pizzasabzijaat

:(

2007-11-15T18:53:00.000+03:30

...

2007-11-14T17:43:00.000+03:30

آب ... داد

تصفیه

2007-11-13T15:27:00.000+03:30

به تو بدهکار بودم

دست کم یک جان

برای هر لبخند

...

:)

2007-11-11T17:43:00.000+03:30

سخته موقع طلوع خورشید بیدار شدن

ولی این روزا آسمون فوق العاده است

گارد

2007-11-09T09:16:00.000+03:30

بعد از چند ماه دوباره رفتم دریا

اتاق آبی*

2007-11-08T14:20:00.000+03:30

... من و دلتنگ

ای عبور ظریف

2007-11-07T15:40:00.000+03:30

... بال را معنی کن

تولد

2007-11-06T10:33:00.000+03:30

حالم خوب است

میان اوقات تنهائیم

شمع تولدت را روشن کرده ام

...

2007-11-05T20:01:00.000+03:30

...

مداد رنگی

2007-11-04T17:54:00.000+03:30

اینجوریه

...بعضی روزا

...

2007-11-03T20:32:00.000+03:30

na paspartu dare , na emzaaaaa!!!!!!!

shulugh pulugh o ghati pati o bimani

mese halo ruze khodam

az in shakhe be un shakhe paridan , akharesh ham kashk...

mundam in hame enerji ro daram chikaar mikonam!!!

طواف

2007-11-02T11:01:00.000+03:30

پیرامونش ستاره ای ، ستاره هایی در گردش

...
یکی بود ، یکی نبود
غیر از خدا
هیچ چی نبود
هیچ کی نبود

کیش - فروردین 86

2007-11-01T14:20:00.000+03:30

صد و چهل و چهار روز

مونده تا تعطیلات عید

امیدوارم فرصتی پیش بیاد

...برم یه گوشه ایی

...

2007-10-31T19:15:00.000+03:30

2000 years a go!

my room - morning

2007-10-30T20:49:00.000+03:30

آسمان

2007-10-28T19:27:00.000+03:30

...

هنوز در سفر

ملودی

2007-10-27T16:40:00.000+03:30

و دو تا سکوت سیاه...

دریا

2007-10-26T11:00:00.000+03:30

در هر کجای ِ تشنگی ِ دنیا

!من

...خاک ِ لهجۀ مرطوبم

!!!پیش میاد خب

2007-10-24T15:48:00.000+03:30

عاشق بوی ِِ تبریزیهای ِ داخل ِ پارکم

اون هم تو این فصل

!!!اما امروز دیدن ِ اونجا من رو یاد اتوبوسهای ِ خط ِ اردبیل انداخت

پارک پر بود از سربازهایی که

!!!انگار از کافور ِ صبحانه بی نصیب مونده بودند

MYSTERY

2007-10-04T20:15:00.000+03:30

we are the very secret which will never repeat again

a miracle which has never happened...

E.E.Cummings

Not ready to make nice

2007-09-21T16:24:00.000+03:30

Forgive , sounds good
Forget , i΄m not sure I could
They say : time health everything
But i΄m still waiting...

Grammy Awards 2007

...

2007-09-11T20:17:00.001+03:30

delam tang shode...!!!
chiye ?
negaah dare?

...

2007-09-11T20:17:00.000+03:30

Delam tang shode...!!!

chiye?

negaah dare????!!!

persia court

2007-09-04T20:02:00.001+03:30

...

2007-09-03T21:20:00.000+03:30

گلها"

شاخه نیستند که بمانند

ریشه نیستند که برویند

کوتاه بدنیا می آیند

و با هر تجربه ای

"زیر دست و پا ، له می شوند

...

2007-08-25T15:38:00.000+03:30

جغدی روی کنگره های قدیمی دنیا نشسته بود"

زندگی را تماشا می کرد. رفتن و رد پای آن را. و آدمهایی را می دید که به سنگ

و ستون ، به در و دیوار دل می بندند
جغد اما می دانست که سنگ ها ترک می خورند ، ستونها فرو می ریزند، درها می شکنند و دیوارها خراب می شوند. او بارها و بارها تاج های شکسته و غرورهای تکه پاره شده را لابه لای خاکروبه های دنیا دیده بود
او همیشه آوازهایی درباره دنیا می خواند و فکر می کرد شاید پرده های ضخیم دل آدم ها با این آوازها کمی بلرزد
روزی کبوتری از آن حوالی رد می شد. آواز جغد را که شنید گفت : بهتر است سکوت کنی و آواز نخوانی
آدم ها آوازت را دوست ندارند. غمگینشان می کنی. دوستت ندارند. می گویند بدیمنی و بدشگون و جز خبر بد چیزی نداری
قلب جغد پیر شکست و دیگر آواز نخواند
سکوت او آسمان را افسرده کرد.
آن وقت خدا به جغد گفت : آواز خوان گنکره های خاکی من! پس چرا دیگر آواز نمی خوانی؟ دل آسمانم گرفته است
جغد گفت : خدایا ! آدم هایت مرا و آوازهایم را دوست ندارند
خدا گفت : آوازهای تو بوی دل کندن می دهد و آدم ها عاشق دل بستن اند.
تو مرغ تماشا و اندیشه ای و آن که می بیند و می اندیشد ، به هیچ چیز دل نمی بندد
دل نبستن سخت ترین و قشنگ ترین کار دنیاست
اما تو بخوان و همیشه بخوان که آواز تو حقیقت است و طعم حقیقت تلخ
جغد به خاطر خدا باز هم بر کنگره های دنیا می خواند و آن کس که می فهمد می داند آواز او پیغام خداست که که می گوید :

" آنچه نپاید ... دلبستگی نشاید

آینه

2007-08-24T16:20:00.000+03:30

اگه گفتی زیباترین زن دنیا کیه ؟؟؟

2007-08-21T20:00:00.001+03:30

ایستادیم"

...

عکس گرفتیم

...

عکس من نیافتاده است

...

تو نیامده بودی

...

من سایه داشتم

...

"در عکس غایبم

...

2007-07-19T14:47:00.000+03:30

پشت ِ ترانس ِ برق را که رد می کنم ، پیرزنی چادر به سر ، بلند قد و اخمو در حال آمدن است. بر خلاف من که در حال رفتنم. به عزیز می ماند. به روزهای پرقدرت عزیز. زمانی که زن محمود خان ... بود. زمانی که هنوز دندان داشت و روبدشامبر پوشیده ، سیگار همای بدون فیلتر می کشید. زمانی که مادر ِ دکتر بود و بلند قد. سینه های مچاله شده را که دکتر تا 8 سالگی مکیده بود جلو می داد تا بلکه توجه باباتی جلب شده و بی گدار و بی خبر ، نیمه شب بر بالین عریان پدر و مادر حاضر نشود. گل رز با خار نچیند و به دوست دختر محمود ندهد
دکتر یکبار برده بودش پاریس . چند ماهی . مادر می گفت وقتی برگشت دیگر عزیزی نبود که سینه های مچاله را که دکتر تا 8 سالگی مکیده بود بدهد جلو. دکتر آپارتمان کوچکی داشت در پاریس که بندرت با نور لامپ روشن می شد. او از بازندگان سیاستی بود که بر خلاف گذر زمانه گذر نکرد و راکد ماند و همین رکود و بوی بد حال عزیز را بد می کرد
شده بود عین زمانی که چشم انتظار جلال بود. 13 سال انتظاری که محمود خان هم طاقت نیاورد و ... آخرین باری که دکتر معتمد با سرنگ آب زانویش را کشید به عزیز گفت « به جلال خبر بدهد » و جلال وقتی برگشت که سالها بود آب انبار ِ خانه سنگلج بوی لجن می داد و محمود خان دفن ِ خاکهای قم شده بود.
عزیز بارها ابولحسن خان صبا را به خانه دعوت کرد تا برایش مرغ سحر بزند و دکتر ِ محمود خان را بیاموزاند. سالها بعد زمانی که ویولن بدست می گرفتم تا در دست گرفتنش را یاد بگیرم جلوی پایم روی زمین می نشست و می گفت « بزن ... مرغ سحر بزن ... م ر غ س ح ر ...» سین را از وقتی دکتر حبیبی آخرین دندان نیش را کشیده بود (و جایش دو ردیف دندان عملی گذاشته بود که توی کاسه ایی آب می گذاشت و اواخر کاسه پر بود از تکه های سبزی و گوشت) ... بین سین و شین می گفت.
هنوز استخوانهای پشتش بیرون نزده بود که روی تختخواب سفت و سختش که با روتختی ساتن آبی پوشیده می شد و خنک بود مرا می خواباند و قصه « یک بار جستی ای ملخ ، دو بار جستی ای ملخ ، آخر افتادی به دست ِ چرخ فلک » را تعریف می کرد.ظهرهای تابستان دستهایش در نور ِ نارنجی ِ اتاق ِ پر از بوی نفتالینش نرم بود و لاغر و کشیده ، با رگهای آبی برجسته رویش
بوی نفتالین از صندوق بود که عزیز وقت ِ حمام بازش می کرد و از لای بقچه ایی سفید سنگ پا در می آورد و لیف و صابون ِ رودبار. همیشه قبل از حمام مهربان می شد که پشتش را کیسه بکشم و دعایم کند برای عاقبت بخیری و من از شکل مهره های درشت و کج و معوج کمرش بود که تصمیم گرفتم وقت ِ بزرگی پزشک شوم و سالها بعد که پدر از آنفاکتوس ، دی سی شد ، جراح قلب
سه ماهی می شد که تهران بود. تختش را گذاشته بودند وسط اتاقی که چهار طرفش تا سقف پر بود از قفسه های فلزی کتابخانه و در هر طبقه دو ردیف کتاب. صبح ِ یک روز سرد ، روی تخت ِ مادر خوابیده بودم و زل زده بودم به دهانش که همیشه موقع ِ خواب باز می ماند که لاله زنگ زد و گفت« خانوم مرده »
( لاله بعد از فوزیه همسر دوم جلال بود . عزیز می گفت از بس در گوش ِ جلال خوانده که وقت ِ زیر دوش حمام بودن احساس می کند با آب یکی می شود که جلال عقدش کرد . حاصل ازدواجشان بچه گربه ای بود که همیشه پفک نمکی می خورد )
صبح که رفته بودند داخل اتاق دیدند دهانش باز مانده و زل زده به یکی از قفسه های کتابخانه. جلال پزشکی خبر کرد و به آمبولانس سپردند که خاکش کنند
دکتر بعد از این که مطمئن شد « خبر راست بوده » پول ِ سنگ ِ قبر از پاریس فرستاد و سنگ تراش بند ِ تنبانی به دور اسم عزیز کشید و میهن گله کرد از مادر که چرا از «یومّا» باید این خبر را بشنود و مامانی دیگر نگران ِ قد ِ بلند عزیز نبود تا باباتی را از راه بدر کند
باباتی پدر ِ مادر بود . بر خلاف عزیز که مادر ِ پدر بود
تنها پسر ِ یک خانواده خلوت ِ تبریزی ، سالها قبل از اینکه پارکینسون بگیرد و روی ایوان ، در یک روز تابستانی مرا حاج آقا منوری خطاب کند و چرتکه ازم بخواهد برای فاکتور اجناس انبار و من خنده ام را قورت بدهم ، هر جمعه صورتش را که پر بود از تیغ تیغی های سفید ِ تیز می چسباند به صورتم و می گفت « یه ماچ آبدار بده بیاد » و من دلخور که چرا همیشه دو روز بعد از اصلاح هوس ِ بوسیدن من می کند نفسم می گرفت
هفده سالش بود که آق بابا برایش رفت خواستگاری مامانی ( قدرت خانوم ) که در سفارت تفلیس اسمش با برادرش طلعت خان عوض شده بود و تنها کسی که به همین اسم صدایش می کرد خواهر بزرگش « خانوم باجی » بود
...

Green

2007-06-15T12:46:00.000+03:30

ich bin frau "m"

2007-06-07T19:38:00.000+03:30

خانوم "الف" که پی تماسی تلفنی و مراودات ِ اس ام اسی بنده حقیر را سرکاری گذاشتند با حقوق و مزایایی عالی / سفارشی حاصل شد تا حق اولاد و عائله مندی هم پرداخت شود به جهت ِ تامین حال کودک ِ فردایم

خانوم " ه " دوربین عزیز تر از جانم را آلوده کردند به " ارور" که نه فتوگرافی حاصل می شود نه سونوگرافی
پیرو مجادلات فیزیکی در خصوص مرقومه فوق با خانوم " ه " هرفتوگرافی که از دوربین مذکور (آلوده به ویروس "ارور") حاصل گشت مزین شد به دستان ایشان به جهت خرابکاری که فی الفور ذهن خلاق ِ فتوگرافیست نقشه های خانوم " ه " را نقش بر آب نمود - که این امر در فتوگراف ِ فوق رخ می نمایاند
...خانوم " ژ " هم که سرگرم " بوی فرند " بازی است و

خانوم ِ " م " هم به این نتیجه رسید که دیگه باید تنهایی به فکر خوشگذرونی باشه

...

2007-06-01T09:47:00.000+03:30

...

2007-05-26T12:36:00.000+03:30

دوست ِ من

... این روزها

یک ساعت فراغت

2007-05-22T18:21:00.000+03:30

خالی از تب و تاب و ترس و دلهره"

"خالی از حساب و کتاب و میزان و مقیاس و اندازه

زمستان

2007-05-11T13:19:00.000+03:30

در گوش ِ این کوچه کهنه چه خواندی که

نور چراغ ِ تیر برق حالا حالاها بی قرار است

"مسعود پور هادی "

!

2007-05-04T19:11:00.000+03:30

...

2007-05-01T18:05:00.000+03:30

...

2007-04-22T21:17:00.000+03:30

بید

2007-04-20T10:22:00.000+03:30

جمعه 24 فروردین

2007-04-13T20:20:00.000+03:30

با المیرا بیرون بودم
پیاده روی و بستنی واکسیژن ِ بیست
چند تایی هم عکس گرفتیم
از شقایق و چاغاله و هندونه و گوجه

...

2007-04-07T21:25:00.000+03:30

سرم را روی پشتی صندلی می گذارم و چشمهایم را می بندم. احساس می کنم در مفصل سر و تنه ام , در مخچه ام , گودی پشت گردنم , انگار حفره ای دردناک خالی شده است . رگ های شقیقه هایم تپشی غیر عادی دارد و اندکی متورم است. سعی می کنم احساس شنوائی ام را کنترل و سیم هایش را برای رسیدن به سکوت مطلق قطع کنم
در این سکوت صدای سفید شدن موهایم را می شنوم. مثل صدای فعالیت یک موریانه ای که آرام چیزی را می خورد
بچه که بودم عشقم این بود که هر وقت پدرم ریشش را با ریش تراش رمینگتون می زند , از او بخواهم اجازه بدهد من ریش تراش را تمیز کنم. دکمه ریش تراش را می چرخاندم . تیغ از درون بدنه بالا می آمد. با یک حرکت دیگر دو طرفش باز می شد و نرمه های ریش ِ تراشیده شده بیرون می ریخت و بقیه اش را هم می شد فوت کرد
موهای پدر در حال سفید شدن بود و سفید شدن مو هم یعنی پیری و پیری هم یعنی مرگ. این یک مسیر طبیعی بود و هست , اما سرعتش نگرانم می کرد. هر بار که ریش تراش را تمیز می کردم در ترکیب آن پودر خاکستری دقیق می شدم و از این که مدام نقطه های سیاه لابلای آنها کم تر می شود نزدیک شدن مرگ پدر- با آن که شمایل خودش با آن موهای خاکستری در کنارم بود – به هراسم می انداخت. آن موقع تصورم این بود که وقتی موهای پدر یکدست سفید بشود می میرد. مرگ او , اما , کمی زودتر اتفاق افتاد , در 42 سالگی.
...
سرم را روی پشتی صندلی می گذارم و چشمهایم را می بندم. احساس می کنم در مفصل سر و تنه ام , در مخچه ام , گودی پشت گردنم , انگار حفره ای دردناک خالی شده است . رگ های شقیقه هایم تپشی غیر عادی دارد و اندکی متورم است. سعی می کنم احساس شنوائی ام را کنترل و سیم هایش را برای رسیدن به سکوت مطلق قطع کنم
آدم گاهی آنقدر خسته می شود که اندیشه های عجیبی بر وجودش چیره میشود حتی اگر مثل من زندگی را دوست داشته باشد . مثل آدمی که مدت هاست توی میدان جنگ است و مدام گلوله و ترکش ها از کنارش می گذرند. کسانی که دوست می دارد در کنارش به خاک می افتند و ناچار است هی خمیده و سینه خیز برود و مدام نگران مرگ باشد. در چنین وضعیتی آدم آرزو می کند گلوله ای , ترکشی درست بخورد وسط مغزش و راحتش کند. گلوله ها و ترکش های اطراف ما , سوءتفاهم ها , انواع دغدغه ها و فشارها, واهمه های با نام و نشان و تردید و سلب امید از آینده است که آدم گاهی وقتها , چاره ای هم برای آنها نمی شناسد

...

2007-04-03T20:30:00.000+03:30

دیدم که بر سراسر من موج می زند"
چون هرم سرخ گونه آتش
چون انعکاس آب
چون ابری از تشنج بارانها
چون آسمانی از نفس فصلهای گرم
تا بی نهایت
تا آنسوی حیات
"گسترده بود او

"فروغ"

13...

2007-04-02T12:51:00.000+03:30

...

2007-03-25T23:32:00.000+03:30

" ... تنها زمانی که خاطره ات را می بوسم "

Fish and Fire

2007-03-14T18:58:00.000+03:30

...

2007-03-10T10:26:00.000+03:30

...

2006-12-04T07:45:00.000+03:30

...

2006-11-27T08:22:00.000+03:30

يعني از گذشته هاي ما

هيچ نبايد باقي بماند؟

جز در يادهاي آمهايي

كه آنها هم

دارند تك تك مي روند؟

...

2006-11-25T19:32:00.000+03:30

جلگه ایی طلایی گسترده ام تا دور دست. اسبش از دشت غبار بر می انگیزد. پا به پای کالسکه ام می تازد. بر می گردد و از پشت نقاب نگاهم می کند . بر میگردم و نگاهش می کنم و نگاهش از برق شمع های تولد درخشان تر است. دست دراز میکند . دست دراز می کنم. دستم را می گیرد و لحظه ای بعد ترک او نشسته ام و به سوی انتهای دشت می تازیم

به مدرسه می رسیم . پیاده می شویم . می رویم. دست در جیب می کنم . یک مشت نقل بادامی در می آورم . نگاهی به اطراف می اندازم و اینبار من دست به طرفش دراز می کنم. دست پیش می آورد و نقل ها را در کف دستش می ریزم

او دست پیش می برد و اسب از بین ردیف نیمکتها پیش می آید و از کف دست او نقل ها را می نوشد

بر پشت او به اندازه هر دوی ما جا هست. بر پشت او به اندازه یک کوه تا زمین فاصله داریم
اسب آرام از بین کتاب های پرپر شده قدم بر می دارد. بادام را در کتابها می بوید. عکسبرگردانها را می بوید و یال هایش زیر دستهایم زبر و مثل برف سفید است

...
صورتش را که لحظه ای به بیرون بر گرداند اتوبوس تاریک شد. آوازها هجوم می آورند " حنا خانوم ..." بعد نوبت به اسمهای دیگر می رسد

خوشحالم که از این فضا جداست. جزو منظره آن سوست. جزو گستره دشت, نهری که همپای ما می آید , کوه های کبود دور و خارهایی که از پشت نور گرفته و در آتشی نارنجی می سوزد

...
همیشه فکر میکردم که اگر او, به جای ... و ... به جای ... معلم مان بود چه می شد. اگر اولین کلمات را او در دهان من گذاشته بود چه شاگرد خوبی می شدم. چه حرفهای قشنگی می زدم. همه اش می گفتم "مرسی" می گفتم "ببخشین" شعرهای قشنگی از حفظ می شدم. تمام مسابقه ها اول می شدم. مسابقه دو , پرش , بسکتبال. شاگرد اول شهر . اسمم را سر صف می خواندند. برایم کف می زدند. جعبه مداد رنگی جایزه می گرفتم. عکس رنگی اش را می کشیدم. لای کتابم می گذاشتم. کتابم سرگذشت آدمهای خوب می شد. سرگذشت مهربانی ها می شد

. تمامش

...

2006-11-10T11:18:00.000+03:30

... این روزها
احساس می کنم که مرا
از عمق جاده های مه آلود
یک آشنای دور صدا می زند
آهنگ آشنای صدای او
مثل صدای آمدن روز است
روزی که عابران خمیده
یک لحظه وقت داشته باشند
تا سر بلند باشند
و آفتاب را
... در آسمان ببینند
آن روز
پرواز دست های صمیمی
در جست و جوی
دوست
... آغاز می شوند
آن روز
بی چشمداشت بودن لبخند
... قانون مهربانی است
روزی که سبزه , زرد نباشد
گلها اجازه داشته باشند
هر جا که دوست داشته باشند
بشکفند
دلها اجازه داشته باشند
هر جا نیاز داشته باشند
... بشکفند
روزی که دریا و آفتاب
در انحصار چشم کسی نیست
روزی که آسمان
در حسرت ستاره نباشد
روزی که آرزوی چنین روزی
محتاج استعاره نباشد
...
! ای روزهای خوب که در راهید
! ای جاده های گمشده در مه
! از پشت لحظه ها به در آیید
! ای روز آفتابی
! ای مثل چشمهای خدا آبی
! ای روز آمدن
! ای مثل روز آمدنت روشن
...
این روزها که می گذرد , هر روز
در انتظار آمدنت هستم
اما
با من بگو که آیا , من نیز
در روزگار آمدنت هستم؟

قیصر امین پور

...

2006-11-02T16:08:00.000+03:30

برای عزیز و اون خونه آب انبار دار ِ تو سنگلج

...
گاهی گذارم را , گاهی که دلم غروبی , شبی , صبح زودی برایش تنگ می شد گذارم را با ترس و اشتیاق به زیر دیوار بلند خانه اش می کشاندم...
می زدم می انداختم توی کوچه درختی که ساکت بود. دکان و بازار نبود. الاغی با بار نمک رد نمی شد.فقط گاهی طبق سمنو گذر داشت و پسر بچه ای می گذشت که بر سرش سبزه روئیده بود
می آمدم سرکوچه , کمی مکث می کردم تا قلبم آرام شود. سراسر کوچه درخت باران بود. انتهای کوچه در مه سبزی محو می شد. پایه درختها در نهر نامنظمی بود که زلال و زمزمه گر از قناتی در زیر دیوار باغی بیرون می آمد. دختر بچه ای می گذشت که روبانی ارغوانی به گیسو و شمعی روشن در دست داشت.
گاهی فقط از سر کوچه نگاه می کردم و رد می شدم . ولی گاهی که دلم خیلی تنگ می شد خودم را به زیر دیوار باغ می رساندم. از پشت دیوار می گذشتم
تا آن زمان هر چه دیده بودمش در گذرهای کوتاه کوچه بود.گاهی هم می آمد و لای در می ایستاد که یک باریکه از دامنش , کبود یا آسمانی , پیدا بود. کوچه به ترنم در می آمد. گاهی که به دلش می افتاد یک هلال از صورتش یا تابی از گیسویش را به منظر کوچه عرضه می کرد و ... عید ایام من می شد
...
آدم از زیر دیوار می گذشت و در جانش ارتعاش اشتیاق مجاورت با این دیوارها بود که آن طرفش باغ به نفس او عطر آگین بود. فکر می کردی , مثل همیشۀ تلخ ِ حسرت آلودِ قشنگِ عزیز, فکر می کردی که آن طرف دیوار چه خبر است؟ چه آبهای پاکیزه ای در گذرند؟ چه بساط زندگی ای دارند؟ چه پرنده هایی بر شاخه های درختانش می خوانند؟ چه ابرهایی در آسمان این باغ می گذرند؟ او... کجا نشسته الان؟ چه می کند؟ چه لباسی به چه رنگی به تن دارد؟ پنجره اش به چه منظره ای باز می شود؟ به باغ ؟ به نهر ؟ به درختی پر گل ؟
آدم فکر می کرد به وضعیتهای مختلف تن او در مه متشکل از رنگ خرمالوئی ِ خورشید و عطر حمام سرش, آدم فکر می کرد به این روزهای بیداری بهار گرداگرد پیکرش... فکر می کرد آدم به شکل نشستن های او , تکیه دادنش , دست را زیر چانه گذاشتن و در آن حال ِیک جور بی خیالی , یک ساقه گیسو را دور یک انگشت پیچیدن با ناخن ِ بلند ِ بدون ِ لاک
و این بساط پشت دیوار که من همیشه بی واسطۀ پشت دیوار می بینم , رستگاری ِ کوچه ای ِ من است که در این نخستین روز آفرینش از کوچه باز خریده ام
...
یادش , تمنای ترسانش , در همان کوچه با نور خرمالویی رنگ خورشید و عطر حمام سرش , همیشه در میان دو دستم است , مدام ... و گیسوانش را باد می زند همچنان
...
و حالا , در این لحظه بیدار- خواب سرمستانه ام , دو دست را حایل دو سوی صورت می کنم , قدری خم می شوم و به چشم انداز آن سوی دیوار – اینبار- نگاه می کنم
ایستاده ام سرگشته و قدری ترسان در میان اتاقش و گرداگردم را نورهای خرمالویی رنگ و عطر یاسمن گرفته است. دلم را گرم می کنم در نور اتاق و روحم خاکستری پوش از چند پله اتاق به باغ فرود می آید و در طول این چند پله چقدر خوشبختم ... و جاری می شوم در باغ ... از جنس پائیز, جذاب با موی بلند بر شانه ها , و چشمان او از پشت پنجره نگران این گذار من است .
انبوه برگ ها بین خودشان زمزمه دارند
صحبت از گل های پیراهن اوست
... آن وقت سرمست از لمس آن فاصله اندک خوشبخت , به سوی انتهای باغ می روم و
بیرون , زن ها بچه های کوچک در بغلشان خواب , با گوشه چادر بچه های خفته را باد می زنند و بچه ها به یاد خواب شیرینی که دیده اند لبخند به لب دارند
...خواب گلهای سفید پیراهن او

نیش عقرب نه از ره کین است ... اقتضای طبیعتش این است

2006-10-22T20:35:00.000+03:30

با یه ذره تفریح چطورین ؟
...
زاده آبان با علامت فلکی عقرب , در میانه زیر و زبر شدن طبیعت و خزان همه رنگ زاده شده و به بیانی دیگر نشانگر ضرورت میرایی به منظور تداوم زندگی است.
مارس و پلوتون سیارات حاکم بر علامت فلکی آبان ماه هستند. یکی نیروی مبارزه و کشمکش تحت تأثیر سیاره مارس و دیگری تمایل به پنهانکاری عمیق تحت نفوذ سیاره پلوتون
متولد آبان دارای عنصر وجودی آب است. این افراد را می توان به آب های ساکنی تشبیه کرد که در اعماق نفوذ می کنند
: آنچه متولد این ماه باید بیاموزد
(عشق همراه با فداکاری و از خود گذشتگی است(سپاس واقعا... بشکنه این دس که
...
: ویژگیهای مثبت
نافذ است
آرام و مطمئن است
حامی و حافظ است
جنبه خود انتقادی دارد
مهربان و دلسور است
پر احساس و عاطفی است
امانتدار است
(...و (بابا بیشتر از این خجالت نده

:ویژگیهای منفی

(مکار است (هان؟

(لجوج است(نه
(سلطه جوست (چی؟

(شکاک است (دیگه چی

(اهانتگر است (اوا.
(زود به خشم می آید(کی گفته؟
(مرموز و پنهانکار است (ای بابا
(خلق و خوی متغیر دارد (هوووووووووم؟
(متعصب اس...( بسه دیگه
...
درون هر متولد آبان که تحت نفوذ نیرومند علامت عقرب قرار دارد شخصی لجوج و نفوذ ناپذیر وجود دارد. از این رو راز یک متولد آبان پیوسته بصورت یک راز باقی می ماند.
...
: ویژگیهای ظاهری
(چشمانی نافذ دارد (باید از دیگرون پرسید
(ابروانی ضخیم دارد (خدا بیامرزه

(دارای اندامی ورزیده است ( هه هه
(دست و پاهایی پر مو دارد ( خدا بدور
(از ظاهری متناسب برخوردار است ( پس چی ؟

(دارای پاهایی خمیده و قوسی شکل است ( عیب نزار رو دختر مردم دیگه
(مچ های پهنی دارد ( خیلی
اغلب در خود فرو می رود , حتی زمانی که در کنار دیگران است

...
: ویژگیهای شخصیتی
(هیچگاه چاپلوسی نمی کند ( عمراً
(به ظاهر خونسرد است ( هووووووم

(فقط زمانی که می خواهد لبخند می زند ( و زمانی که نمی خواهد
(می تواند به آسانی به راز همه پی ببرد ( جدی؟
تفکراتش را بصورت راز مخفی می کند
(نزد خانواده و دوستان خود محبوب و دوست داشتنی است (آره ؟... به به

(خستگی ناپذیر است (ای بابا
...
: مشاغل مناسب برای متولدین آبان ماه
این افراد ممکن است کارگاه ( با این همه سکرت بازی معلومه خب!) , پاتولوژیست , جراح ( یادش به خیر , بچگی خیلی می خواستم ) دانشمند , کارگر فاضلاب ( شانس رو برم ), مأمور کفن و دفن (بسم ا... ) قصاب و یا ارتشی حالا باز این یه چیزی ) شوند).
...
: روابط دوستانه متولدین آبان
معمولاً متولدین آبان کسانی را برای دوستی می پسندند که برتری های پر جاذبه آنها را تشخیص دهند و بدون ترس یا تحسین اغراق آمیز بر این برتری ها تکیه کنند
متولدین این ماه دوستان اندکی را انتخاب می کنند ( آی گفتی ) و از آنها توقع وفاداری و صداقت دارند. این گروه افرادی اجتماعی نیستند ( نه دیگه اینقد بابا ) اما روابط دوستانه خود را طی سالهای متمادی حفظ می کنند( حالا... (ببینیم چی میشه ... هیچی معلوم نیست هنوز
...
متولیدن این ماه از حافظه خوبی برخوردارند و از لطیفه گویی لذت می برند . آنها در رابطه با دوستانشان سخاوتمند و مهمان نواز. همچنین زمانی که افراد بیگانه از آنها کمک بخواهند یا نیاز به مصلحت اندیشی ایشان داشته باشند از آنها به گرمی استقبال خواهند کرد.
دوستان متولدین آبان همچون اعضای خانواده او به حساب می آیند و می توانند هر گونه توجه و کمک بی مضایقه ای را از او دریافت کنند. هر اندرزی که متولدین آبان به دوستان خود بدهند قابل تعمق و معتبر است ( گوش کنین خوب ... واسه شماست اینا) دوستان این گروه می توانند مطمئن باشند که متولدین آبان اهل خبرچینی و شایعه پراکنی (نیستند ( بر منکرش لعنت
: اما
احتمال دارد که متولدین آبان یک دوست را بدون اطلاع قبلی و آمادگی احضار کنند . اینها دوست دارند که دیگران گوش به فرمانشان باشند ( معلومه!) اگر این توقع آنها برآورده نشود و دوست به فراخوان فوری ایشان جواب ندهد دوستی آنان تمام شده تلقی می شود (اخطار) مگر آنکه ( نترسین خب , اینم یه فرصت دیگه ) مگر آنکه بار دیگر (دوست مورد نظر خودش برای برقراری ارتباط پیش قدم گردد ( پس چی؟ من و منت کشی ؟ عمراً
...
:روابط عشقی متولدین آبان
(بیخیال ... بگذریم )
...
: ماههای سازگار با متولد آبان
تیر و شهریور و مهر و آبان و آذر و دی و اسفندیاش بیان جلو ... از بقیه عذر خواهی می شود ( انشاءا... در (فرصت بهتری ازتون پذیرایی می کنیم
...
: استراحت کردن
استراحت کردن برای متولدین آبان دشوار است ( از دیازپام و اینا ... هی... چی بگم ) برخی از آنها حتی از موقعیتهایی که امکان استراحتشان را فراهم می سازد دوری می کنند( چی می گی ؟ کو وقت ؟) شاید به همین دلیل (پس از اتمام تعطیلات و در آغاز هفته اغلب چنین به نظر می رسد که آنها کمی بیمار یا کسل هستند (آره؟
...
: همبستگی های خوش یمن برای یک متولد آبان
(آهن و فولاد (طلا چی ؟ شوهره کلاشو بندازه هوا
(گرگ و بزمجه خاکستری ( خدا آخر عاقبتمونو ختم به خیر بگرداند

گیاه کاکتوس و پیچک
رنگ آبی متمایل به سبز
(عطر صمغ درخت حسن لبه ( حیفه این همه پول که رفت پای عطر و

(جواهرات و سنگهای قیمتی : مهره مار ( نه به خدا
...
: سلامتی متولدین آبان
متولدین آبان به ندرت بیمار می شوند ( تا کور شود هر آنکه نتواند دید ) اما زمانی که دچار یک بیماری شوند معمولاً موردی شدید و جدی است ( یعنی چی ؟) با این وجود با نیروی اراده راسخ خود بهبود خواهند یافت(خب به خیری گذشت)این گروه سلامتی خود را با کار بیش از اندازه و یا افسردگی به خطر می اندازند( اینجوریام دیگه نیست )
...
: نقاط حساس بدن متولدین آبان
(بگذریم بابا ... بی خیال ... زشته )
...
(و اما افراد سرشناس متولد آبان: (تشویق
پابلو پیکاسو
نیکلو پاگانینی
دیه گو آرماندو مارادونا
آلن دلون
ماری کوری
نیما یوشیج
جواهر لعل نهرو
پرنس چارلز
ایندرا گاندی
...
المیرا
و
(ملاحت ( خواهش می کنم بابا ... شرمنده نکنین ... من متعلق به همه شما هستم
...

سفر

2006-10-17T16:37:00.000+03:30

... صورتش مثل خبر خوش بود
اینو مادرم هم بهش رسیده بود که می گفت : وارد که می شه انگار چراغ میارن , دل آدم واز می شه
ولی بعدش می گفت : وقتی رفتن ظرف هاشونو بدین خوب آب بکشن
...
بالای سرش ایستاده ام . در جوار عطر و رنگی که از موهایش بر می خیزد. آفتاب صبح بر پوستش جاری است و دورش هوای ییلاق و رنگ شکوفه های سیب را به پا کرده است. اگر نزدیکم می نشست که دیگر عید روزگارم بود . نفس کشیدن در هوای بلافصل او و از نزدیک به صورتش نگاه کردن. به این که ناگهان سر بلند می کرد و موج موج مریم و یاس و برق آب حوض را بر پلی رنگین کمانی به سوی آدم رها می گرد . که نگاه می آمد و می خورد به سینه آدم و از پشتش در می آمد و بر شیشه پشت سر از وجودی شفاف و شیفته و زیبا , آهنگ های قشنگ بیرون می آمد و آدم کودکی می شد ذوق زده , سر چهار راه ها ایستاده , در وسط زنبیلهای تربچه های سرخ , در خیابان بندی باغی از یادهای دور , بر قالیچه ای در اتاقی از یک خانه اعیانی که بر حاشیه اش می شد راه رفت , که از ته راهرو آهنگ رقص های قدیمی می آمد و بچه گربه ای خاکستری در کار بازی با گلوله های کاموا بود ... همه اش زیر سر او بود.
اتوبوس شلوغ بود . اتوبوسی که ما را به سفر یک روزه می برد. فامیل جمع اند . همه . پسر بچه های صداخروسی شده با سایه سبیل بالای لب . دختر بچه های قد کشیده ای که ناز دارند و دیگر محل ما نمی گذارند.
پیاده که می شدیم , تا مدتی توی ژست بودم و به طرفش نگاه نمی کردم . بعد که گفت و گوها و آوازهای جمعی شروع می شد او را می آوردم وکنار خودم می نشاندم. به راننده می گفتم آقا برو .
می گویم برود و برود و از تمام مقصد ها پرهیز کند. روز همیشه در همین ساعت بماند . آفتاب هیچ وقت زیاد بالا نیاید . ما از این پیله هیچ وقت خارج نشویم. جاده ها خلوت و پر درخت باشند.
حواسم به بیرون نبود . گرم است؟ سرد است؟ به کدام جهت اصلی رهسپاریم ؟ آفتاب با تاب موهایش کارها دارد. اتوبوس را مه مهربان خرمالویی رنگی پر کرده است. سرم پر است از آهنگهای رقص قدیمی . دستم را دراز می کنم. دست دستکش پوش سفیدش را به سویم دراز می کند. سرم را با موهای سیاه تابدار به سویش خم می کنم . لبخند بر لب از جا بلند می شود و به سویم می آید. سرم از عطرش پر می شود از عطر یاس های بنفش. به یک اشاره دستم آهنگ شروع می شود. اشاره ای دیگر و چلچراغی از سقف می آویزد و ما در این تالار فاخر زیر باران قطره های رنگین کمان نور به چرخش در آییم . و زندگی مان از این دیوارهای فاخر آنسوتر نمی رود ... که یاد سرو ریختم که می افتادم , چشمم که به پشت دست زخمی و پوسته پوسته ام که می افتاد , به همش می زدم
...
تا یکی دو سال پیش قبل از آنکه از محله مان بروند هنوز گاهی با برادر بزرگترش (موسیو داوید ) به خانه مان می آمدند . موسیو داوید معلم ویولون مدرسه بود. یک روز که داشتند از در بیرون می رفتند , ولی هنوز پشت در بودند , مادر که سر حوض داشت دست نماز می گرفت بلند بلند گفت : ظرف های این ها رو خوب آب بکشین... اصلاً ظرف و ظروفاشونو سوا بذارین
بعدش دیگه به خانه مان نیامدند.
...

...
فقط کافیه چشاتو ببندی , اونوقت قویترین و پرزورترین خوابای دنیا هم نمی تونن بیان تو چشای کوچولوت.
بیدار که شدم همینو یادم مونده بود. نفهمیدم تا کجاشو باباتی واسم تعریف کرد , چقدرشو خودم ساختم , اصاً چقدش جزء خوابم بوده ... فقط یادم بود که دستمو گرفت تو دست بزرگش که زخماش خوب شده بود و دیگه پوست پوست هم نبود و گفته بود : فقط کافیه چشاتو ببندی
: چشامو که بستم باباتی این جوری شروع کرد
... صورتش مثل خبر خوش بود

... وقتی بودی

2006-10-12T20:35:00.000+03:30

با تو می خندیدم
با تو می گریستم
با تو رویا می دیدم
هر لحظه کنارم بودی
تو را نمی دیدم
...
بی تو می خندم
بی تو می گریم
بی تو به خواب می روم
با من نیستی
...
هاله 17مهر 85

... که فردا روز دیگری است

2006-10-06T18:33:00.000+03:30

چند ماهه همش»

خیلی نگذشته / ولی به قول آل پاچینو تو فیلم مترسک " برای خودش یک عمر است
...
از لحظه عزیمت تو به سرزمین مجازروزهاست در میان یادداشتها ، خاطره ها و صحنه های پراکنده جای خالی ات باقی است /هوا اما این روزها آلوده است و من خوشحالم که لااقل تو آنجا در میان نوارها حال بهتری داری / دلم برایت تنگ است و میان این همه دویدن های بی فرجام و رسیدن های بیهوده /به شوق دیدار دوباره ات روزشماری می کنم
...
تو رو تو اون جعبه تیره به هر کجا که می خوان ببرن / دستت تو دست من / سر شبی از شب های عید / تو یه خیابون قشنگ و غرقه در نور / یه واک من تو جیب من / یه هدفون تو گوش تو / یه هدفون تو گوش

...

هم کلاس من , پا به پای پنجره که با حرکتی آرام در گذر است می دود...رویش به من است و لبخند می زند و انگار اشاره می کند نزد او بروم ...یک لحظه بعداز لب پنجره پائین پریده ام و حالادوتایی با پای برهنه بر چمن های خیس در کنار هم می دویم
...
چند قرن است مادر برای ناز کشیدنم به پشت در اتاقم نیامده ؟ چند سال است که پدر چند روز مانده به عید دستم را نگرفته تا با خودش برویم و بنفشه برای باغچه حیاط بخریم ؟ چند سال است زمستان ها هنگام برف , کبوترهایی را که حال پرواز نداشتند با محمود نگرفته ام ؟ چند سال است دستان بزرگ پدر روی بینی کوچکم کشیده نشده و صدایش در گوشم نپیچیده که : "فین کن " ؟
...
بعد از ظهری است / در یکی از روزهای نه تعطیلم / در گذر از یک پارک نه چندان پهناور این شهر / که همین طوری دارم رد می شوم / ناگهان یادش به شکل بسیار غریب بسیار زنده ای به دلم می افتد / که می دانم / که مأموریت یا نمایندگی زیستن و نگاه کردن به چیزها را حالا که او از راه مانده به من سپرده است
...
«یادته دیگه … من دستم تو دستت با هم … زیر بارون ...روی فرشی از اقاقیا … زیر چتری از اقاقیا … در عطر نمناک اقاقیا
...

اینان , همه , هستی شبح وارشان را در جرعه های پراکنده ای , مثل همانها که خیلی دوست می داشتند , دارند در ذهن بازمانده هایشان ادامه می دهند . زندگی ذهنی ای که فایده ای به حالشان ندارد که دلشان می خواست که هنوز باشند , حتماً دلشان می خواست که هنوز باشند که قدری سالم باشند , قدری آرامش ذهن داشته باشند , در جرعه های خیلی کوتاه قدری بخندند , در کنار عزیزانشان قرار و تسلی داشته باشند , در فراغت های خیلی پراکنده کنار عزیزان بنشینند و آب معدنی ای (چیزی) بنوشنند...
یادشان در اوج شادابی زندگی است که پیش نظر همه مان آویخته و در جاها و لحظه هایی شانه به شانه همراهمان هستند و اگر به خاطرشان میاوریم در جاهایی است که فضایش لایق آنها را از ذهن بیرون کشیدن و در باغ و باغچه و دریا رها کردن است...
بلند می شوم , آلبوم عکس های قشنگ قدیمی خاطره انگیز , از آدم های مرده و رفته , با جامه های از مد افتاده شان , آدم هایی که حامل و حافظ یادهای خوش زندگی ما بودند را می بندم و می گذارم در کتابخانه که دیگر نه از تاک نشان بماند نه از تاک نشان
« ...که فردا روز دیگری است »

... هدیه... تا نینا

2006-10-01T15:58:00.000+03:30

...
چراغها را خاموش می کنم
آرام میایم کنارت دراز می کشم
نفس می کشم ... آرام
مبادا صدای نفسهایم بی خوابت کند
خواب از چشمهایم فرار می کند
بلند می شوم
نگرانم بیدارت کنم
خوابت سبک است
قدم هایم را آهسته برمی دارم
می روم کنار پنجره
در تراس را باز می کنم
آرزوهایم را می سپارم به باد
برگهای شمعدانی توی گلدان هم خوابیده اند
نوازششان می کنم
انگار روح تو را می نوازم تا تو دستهایت را به باد بسپاری
و باد
جانی دوباره بگیرد
شهر در خواب است
تمام شهر , جز من
باد پائیز در موهایم می رقصد
برمی گردم کنارت دراز می کشم
چطور می توانی اینقدر آرام بخوابی
چشمهایم را می بندم
شروع می کنم به شمردن نفسهایم
از ده تا ... صفر
دوباره از سر می گیرم
همچنان خوابیده ای
خوابت آرام است , سبک
با انگشتانم آرام روی پیشانیت می کشم
قدیمی ها می گویند : پیشانی بلند , بختش بالاست
و تو
خوشبخت ترینی
خوابیده ای
باد پائیز همه را به خواب برده
جز من
جز من که
... نگهبان خواب توأم

هاله 24/9/2006

Dream...

2006-09-29T12:16:00.000+03:30

بعد از ظهری بود/ در یکی از روزهای تعطیلمان/ او در آفتاب طلایی / بر تختی کنار دیوار نشسته بود / و پولور مشترک آن سالهامان را به تن داشت / نشسته بر گلیم روی تخت / در آفتابی درست به اندازه سردی همیشگی دستهای من / ناهار خوبی را زده / نشسته و تکیه به دیوار سرد از آفتاب/ زانو ها خمیده / کتابی که خریده روی زانوانش باز/ ابزار یک خوشبختی کوچک ممکن در هستی ... سالگی او همه جمع / و تازه پشت این ماجراهای کتاب و بی آفتابی و سایه درخت / اشتیاق چند ساعت بعدش در دل او بال بال می زند که من از راه برسم و او لباس پوشیده آماده باشد / که از راههای نه چندان سر سبز محلمان / در لباس های عیدمان / به دیدار هم برویم / و شاید در این گذر / در لحظه طالع خوش / او ... زیبای خودش را فقط با آن دو چشم گرم و گویایش سیراب کند
...
بعد از ظهری است / در یکی از روزهای نه تعطیلم / در گذر از یک پارک نه چندان پهناور این شهر / که همین طوری دارم رد می شوم / ناگهان یادش به شکل بسیار غریب بسیار زنده ای به دلم می افتد / که می دانم / که مأموریت یا نمایندگی زیستن و نگاه کردن به چیزها را حالا که او از راه مانده به من سپرده است / که می دانم در این لحظه عبور از درختها / چه در سرش می گذشت /خم می شوم / تکه چوبی برای بازیهای نه دخترانه مان از زمین بر می دارم / او هم / زنده تر از عکسش که جزئیات دقیقش همیشه جلوی چشمم است / می گویم : هه هه هه ... با زندگی وداع کن / می خندد/ فقط با دو چشم گرم و گویایش

اگه یه روز سواری / اومد ز سبزه زاری/ خسته و پیر و داغون / یه عاشق پشیمون / با چشم تر هاج و واج / نگا می کرد به امواج / بهش بگین کاکل زری / دیر اومدی مرد پری

هوای تو

2006-09-24T20:57:00.000+03:30

شبنم های یک غروب صورتی رنگ
در چهره ام نشسته
اسمم مثل باران ساده است
!پیچیده اش نکن

من

سالگرد تولدم
یک پائیز دوباره است
و با این اسم پائیزی
آمده ام دست های پنجره را بگشایم
تا درخت توی حیاط
دعایم را
در برگ سبزی بپیچد
و تو

تو برگردی از سفر

مزاحم

2006-09-23T19:55:00.000+03:30

کسی صدا می زنه : بارون
تقویم روی دیوار می گه امروز اول پائیزه
...
واسه فراموش کردن آدما حتماً که نباید اونا رو به لجن کشید
بذار قاب عکس همین جور خندون بمونه

3 days...

2006-09-13T16:58:00.000+03:30

ترجيح مي دم اكتفا كنم به

الميرا new poste

دریا

2006-09-07T18:50:00.000+03:30

بیدار که می شوم او هنوز خواب است . بر می خیزم و پرده را می کشم تا هوای خنک به اتاق بیاید . پنجره ها را باز می کنم . از صدای کشیدن پرده ها و باز شدن پنجره ها هم بیدار نمیشود . در آن عالم با صفا که شن ها هم به فاصله هایی بی قاعده رنگ شفافشان را با درخشش باقیمانده قطره های باران ملایم شب قبل به رخ می کشند , تخت کرم قهوه ای با ملافه های سفید آن وسط شن ها , میان بوی شوری دریا صحنه ای است سوررئالیستی
صدایش هم که می زنم بیدار نمی شود . به کنارش می روم و تماشایش می کنم . یک ساعدش را مثل همیشه روی پیشانی گذاشته , مثل یک نقاب یا حصار امن برای زودتر به خواب رفتن یا عمیق تر شدن خواب یا شاید چیزی مثل یک سپر دفاعی برای محافظت از عمق خواب
می نشینم و از نزدیک تماشایش می کنم . موهای کوتاهش روی بالش پهن شده و با تابش نور ابری این روز عزیز بسته به شدت و جای تابش این نور , رنگ هایی از قهوه ای و مسی و خرمایی و حتی سفید و این چیزها در نوسان است. شیارهای کنار گوش هایش صورتی است اما خط روی گردن مثل رد خراش عمیقی است که درست جوش نخورده و در جاهایی برآمده است . هوای شرجی لب دریا دانه های ریز عرق را از منفذهای پوستش بیرون کشیده ... صدای نفس هایش شنیده نمی شود و من مثل همیشه به دنبال ضربان قلبش که جایی روی گردنش می شود آن را دید می گردم ... که این تنها نشانه زندگی است
از بیدار کردنش منصرف می شوم من هم دراز می کشم و فکر می کنم در این روز و این جا , جان و تن سپردن به نوازشهای نسیم اندکی سرد این صبح دریایی ( آن هم در نیمه شهریور ) که این روز را تحمل پذیر می کند باید بچسبد . نه حتی یک چرت کوتاه که یک خواب بزرگ
من هم آزمایش می کنم که گذاشتن ساعد روی پیشانی این بار به عنوان یک سایبان باید مفید باشد . چشم ها را می بندم و به یاد می آورم که زمانی می گفتند وقتی آدم خوابش نمی برد اگر چشم هایش را ببندد و شروع به شمردن چیزهایی بکند مفید است مثل شمردن گوسفندهای یک گله
اما برای خواب بزرگ باید چیزهای دیگری را شمرد ... مثلاً این که چقدر کار نکرده دارم ؟ کدام عزیزان و دوستان را سالهاست ندیده ام ؟ چقدر دلم برای داریوش و یاسمن و مریم تنگ شده ؟ چند سال است مشق های عید ننوشته ام ؟چند سال است آن اسکناس های خوشبو را از لای قران خطی پدربزرگ عیدی نگرفته ام ؟ چند سال است عصر پنجشنبه با دایی رضا سینما نرفته ام ؟ چند سال است اواسط اردیبهشت برای خواندن درس های آخر سال به خانه عمه خانوم نرفته ام تا نیمی از وقتم را به خوردن مربای آلبالو بگذرانم ؟ چند سال است با محمود از دیوار کنار درخت آلبالو بالا نرفته ایم ؟ چند سال است شیره بی پیر انجیرهای درشت سیاه هنوز نرسیده خانه مادربزرگ پوستم را نسوزانده ؟ چند قرن است مادر برای ناز کشیدنم به پشت در اتاقم نیامده ؟ چند سال است که پدر چند روز مانده به عید دستم را نگرفته تا با خودش برویم و بنفشه برای باغچه حیاط بخریم ؟ چند سال است زمستان ها هنگام برف , کبوترهایی را که حال پرواز نداشتند با محمود نگرفته ام ؟ چند سال است دستان بزرگ پدر روی بینی کوچکم کشیده نشده و صدایش در گوشم نپیچیده که : "فین کن " ؟ چند سال است از روی بوته های چهارشنبه سوری نپریده ام ؟ چند سال است لبخندش را , دندان هایش را ندیده ام ؟ چند سال است ننشسته ام به تماشای حلقه دودهای سیگار "هما"ی عزیز ؟ چند قرن است می خواهم دوچرخه محمود را نوارپیچی کنم و با بوق و چراغ در قامت پسران هم سنم کوچه مان را در نوردم ؟ چند تا قرقره نخ دیگر به نخ بادبادکم اضافه کنم که آن قدر بالا برود که اندازه یک بند انگشت بشود ؟ چند سال است هر بهار از عطر اقاقیای خانه آن غریبه و عطر بهارنارنج درخت توی حیاط از خود بی خود نشده ام ؟ چند سال است به همه آن گوشه و کنارهای عزیز و آشنا سر نزده ام ؟
...
من هم آزمایش می کنم که گذاشتن ساعد روی پیشانی این بار به عنوان یک سایبان باید مفید باشد . چشم ها را می بندم و به یاد می آورم از کی تا حالا خواب پرواز ندیده ام ؟

...

2006-09-02T19:20:00.000+03:30

: آدم گفت

خدایا

به من همه چیز بده تا از زندگی لذت ببرم

: خدا گفت

به تو زندگی می دهم تا از همه چیز لذت ببری

" for you and for me "

2006-08-31T14:53:00.000+03:30

آخرین باری که به صورت همسرت نگاه کردی کی بود ؟
به صورت کودک ات , مادرت ؟
راستی آخرین باری که به همسرت گفتی دوستت دارم کی بود ؟
آخرین باری که عمیقاً به چهره خودت نگاه کردی کی بود ؟
نه آن وقت که ریش می تراشیدی یا صورت ات را می شستی یا سایه چشم می مالیدی
وقتی در یک لحظه پر از آرامش فقط به خودت نگاه کردی , کی بود ؟

... با وجود پرولاپس و گشادی دریچه میترال نمی دونم چرا دلم تنگه *

...

2006-08-24T20:55:00.000+03:30

اگر عشق نبود

هر گز هیچ آدمیزاده را

تاب سفری این چنین

!نبود

شاملو

باغ

2006-08-23T18:10:00.000+03:30

سر کلاس و در بین همکلاسی ها نشسته ام
کنار پنجره
و آن طرف پنجره , جوری که در ماشین باشیم
منظره چمن و برنجزار ها در گذر است
دورتر , دیوار باغی است
که از بالایش بساط چرخ و فلک پیداست
این منظره باغ و چمن , انگار که زمینه سیزده بدر باشد
که کپه کپه آدم ها دور سفره های سفید نشسته اند
و دورشان بچه ها می دوند و بازی می کنند
...
هم کلاس من , پا به پای پنجره
که با حرکتی آرام در گذر است می دود
رویش به من است و لبخند می زند
و انگار اشاره می کند نزد او بروم
یک لحظه بعد
از لب پنجره پائین پریده ام
و حالا
دوتایی
با پای برهنه
بر چمن های خیس
در کنار هم می دویم
...
از پنجره پشت سر
می شنوم که حاضر غایب می کنند
بعد از
او
اسم مرا صدا می زنند
بر می گردم
: و با شادی می گویم
!غایب

...101

2006-08-20T21:03:00.000+03:30

مهمانها دارند بین خودشان حرف می زنند
و من
مبهوت
که چرا کسی صدای باغ های خرم بچگیهایم را نمی شنود
حالا دیگر کمی ( فقط کمی ) از عطر او را گرفته ام
و آکنده از آهنگ های قشنگ و از مهربانی هستم
گنجینه ای هستم از لطیف ترین تصویرهای برگزیده صحنه های عاشقانه همه فیلم ها
و همه شعرهایی که گرداگرد بناگوش سروده شده اند
و یک آدم خوبی شده ام که...

کاش حال بهتری هم داشتم

...

2006-08-14T21:31:00.000+03:30

... فعلاً

صبح و ظهر و قبل از خواب ... مسواک بزن ... مسواک

2006-08-10T16:07:00.000+03:30

تابستان هفتاد و سه
این چند ساله هر وقت اومده ام مطب دندونپزشکی نتونسته ام ذهنم رو به بند بکشم تا فلاش بک نکنه به تابستان 73/که دکتر اولی گفت دندونات باید ارتودنسی بشه / بعدش یه سالی می رفتم پیش دکتر بهرمان / بعدش سه سالی پیش دکتر صفویه و چه و چه / اولی فقط گفته بود مراقبت و نگفته بود حین ارتودنسی لثه و دندون آسیب پذیر تر می شه و مراقبت هم نه یعنی سه بار مسواک در روز بلکه ده بار / حقش نیست سیل ناسزا نثارش کنم ؟/ اولی رو می گم که یا حاذق نبود یا فارسی اش خوب نبود یا بی توجه بود یا هر سه بود / که بود و نگفت آسیب پذیر تر می شه و حاصلش شش سال دوندگی بوده با درد و هزینه سنگین

تابستان نود و سه

می رم دندونپزشکی که دندون بکارم / ایمپلنت / لثه رو می شکافند / تو حاشیه استیل چراغ اطاق عمل که مثل آینه است دقیقاً دیده ام که لثه رو می شکافند / استخوان رو سوراخ میکنن / با دریل / پیچ رو ( دقیقاً پیچه ) با پیچ گوشتی می چرخونن تو سوراخ تا فرو بره و بشه پایه دندون/ ... / و حالا که عکس دهانمو نگا می کنم تو فک پایین هشت تا پیچ هست / آدم آهنی / هشت تا پیچ / پایه شونزده تا دندون/ و این آخرین مرحله است / تا یکی دو روز دیگه کار تموم می شه / تموم می شه واقعاً؟
...
صدای مته / از دهانم خرده های دندون شکسته بیرون می ریزه و پیچ ومهره و قالب و چرک و خون ... حالا که آخرین مرحله است / حالا که می خوام دردها رو فراموش کنم و یه نفس راحت بکشم / درست در آستانه بهاری شدن دندونا / آخرین رادیوگرافی نشون می ده که یکی از ایمپلنت های مرحله اول وضعش خرابه / استخوان تحلیل رفته و ... / باز جراحی لازم است و ترمیم
...
...
پدر بزرگ در آستانه دهه چهارم عمرش بعد از اولین شب بی خوابی دندون درد / همه رو سپرد به کلبتین دندون پزشک و باقی عمرو با دندون عاریه سر کرد
دندون عاریه دندون عاریه است دیگه / دندون خودت نیست / معایب و مشکلات خودشم داره ولی سالها رنج و گرفتاری نداره / .../ پدر بزرگ کم طاقت تر بود یا من؟ او واقع بین تر بود یا من ؟ او به ترمیم و اصلاح دندوناش دل نبست و من دل بستم و تحمل کردم

شما مرا نمی شناسید

2006-08-06T17:57:00.000+03:30

من هم در قحطسالی عشق"

پدرم

"را نشناختم

... آینه قدی چوبی

2006-07-31T20:48:00.000+03:30

کلیه حقوق مادی و معنوی این متن برای نویسنده محفوظ است

رفتم جلوی آینه وایسادم/ چقد این چهره آشناست / آینه قدی / نمی دونم چند سال پیش / چند وقت پیش بود که با هم از جلو یه نجاری عبور کردیم و من گفتم : چقد آینه قدی چوبی قشنگه
و چند روز بعد با یک بسته بزرگ به دیدارم اومد : یه آینه قدی چوبی
بارون می بارید اون روز / بارون شدیدی بود
...
چند ساعت بعد زنگ زد که : میای بریم پیاده روی؟
!گفتم : آخه با این بارون شدید؟ خیس می شیم که
گفت : بی خیال , بعدشم یه سرما خوردگیه کوچیک و سوپ و دارو
ساعتها راه رفتیم / راه رفتیم / راه رفتیم / اما او هیچی نگفت
!آخر سری گفتم : فقط می خواستی منو مریض کنی ؟ که هیچی هم نگی ؟ بی انصاف
! باز هیچی نگفت
نزدیکای خونه که بودیم گفت : اگه یه روز ازت بخوام باهام زندگی کنی چی می گی؟
خنده ام گرفت / خندیدم / در حد مرگ گفتم : این خواستگاری بود؟
هر چی می خوای اسمشو بزار/ چی کار می کنی ؟ -
حالا که خیس شدیم / بزار سرما خوردگیمون خوب شد میگم بهت -
( خندید ) باشه پس هر وقت خوب شدی خبرم کن -
برگشتم خونه / تا چند روز بارون بارید / و ... / بارید
مریض نشدم / فقط یه کم گلو درد
...
یه هفته شد / هیچ خبری نشد
بارون هم قطع نشد
...
از پله ها بالا می رم / می رسم پشت در اتاقش
بیا تو -
( چه صدای گرفته ای ) مریض شدی ؟ ( کنارش میشینم ) / من مریض نشدم / فقط یه کم گلو درد / اما تو انگاری... ( هیچی / هیچی نگفت / انگاری خیلی حرف داشته باشه / اما نخواد بگه ) بعد چند ساعت گفت : -
برو -
... اومده بودم جواب اون سوالت رو بدم / همون سوالی -
برو / نمی خوام جواب بدی -
آخه ... -
می گم برو -
کجا برم ؟ تو خودت گفته بودی ... -
می گم برو ... فراموش کن ... سوالم رو پس می گیرم ... برو دیگه -
...
هاج و واج مانده بود و نگاهش می کرد / هیچ نگفت / آرام و به سختی تکانی به خودش داد / از اتاق آمد بیرون / در باران راه رفت و رفت / به خانه بر نگشت / بعد از چند سال بود ؟/ بعد از چند سال دیگر نخواست با او باشد ؟ / چرا آن سوال را پرسیده بود؟/ همان طور رفت
...
... برگشم خونه / افتادم رو تخت / مریض شدم / چند هفته / بدون دارو / بدون سوپ / خودم خوب شدم / تنها/ ... / خیلی تنها
... این آینه قدی چوبی همین طور اینجا مونده و منتظر هیچ اتفاقی نیست / نمی دونم چند وقت شده / اما بیرون داره بارون شدیدی می باره

هاله

I should be glad of another death*

2006-07-30T21:47:00.000+03:30

خب بارون داره می یاد که بیاد / کی می گه اگه تو گرمای 36 درجه مرداد / اونم با شرجی 100 درصد اگه بارون زد و دما نصف شد و شرجی یک سوم شد / ............. / کی می گه ؟ /
امروز واسه هزااااااااارمین بار من در کمال صحت و سلامت عقل به این نتیجه که اصلاً هم مضحک نیست رسیدم که آقا سخته دل همه رو بدست آوردن / چرا اصلاً باید دل همه رو بدست آورد؟ / هان؟ کی گفته اینو ؟ / ببین مرض همه مون اینه که فقط می خوایم کنار هم باشیم کی می گه ما با هم هستیم؟ نمی دونم فقط چه مرگمونه این جور رابطه داشتن رو با همه مشکلاتش ترجیح می دیم به تنهایی
این مرض ما شرقی هاستا / این روابط مزخرف شرقی نوستالژیه غربیهاست اتفاقاً / فک می کنن چه کوفتیه مثلاً / اصلاً اگه ازاون اول عاقلانه نگاه کنی به همه چی که اینطوری آخر سری نمی خوره تو ذوقت / بابا به چه زبونی بگم بهت هر کی همون اندازه که عشق دیده و عشق داشته به تو عشق می ده / نبااااااااااااید بیشتر از این توقع داشت ازش / اینو بکن تو اون مغز کوفتیت
؟ Ok
؟ شیر فهم شدی
//////////////////////////////////
خب بارون داره می یاد که بیاد / کی می گه اگه تو گرمای 36 درجه مرداد / اونم با شرجی 100 درصد اگه بارون زد و دما نصف شد و شرجی یک سوم شد / ............. / کی می گه ؟ /
امیر علی سوار ماشینش است و در جاده های کوهستانی می راند / مقصد نامعینی دارد و از این راندن بی هدف / از این رفتن به سوی بیابانهای مجهول و ناشناخته لذت می برد / بدنش ساکت است و دست پایش با او در صلح و آشتی / به انتهای آسمان نگاه می کند / به هلال روشن ماه / به جهانی در موازات جهانی دیگر / یک آن به نظرش می رسد که بادبادک کودکی اش بر فراز ابرها می چرخد و خودش را می بیند که در میان آن همه کهکشان تبدیل به نقطه کوچکی شده و در فضا شناور است / بادبادکش در فضا شناور است / بادبادکش با او در پرواز است و دنباله رنگینش آهسته تاب می خورد / شاید خواب می بیند / هر چه هست خواب یا بیدار خوشبخت است / فهمیدنش آسان نیست و به نظر حرفی چرند می آید / چرند یا ناچرند این حال امیر علی است و با زبان دیگری نمی توان آنرا بیان کرد
جایی دیگر /// گلی ترقی
//////////////////////////////////
حیف که کامپیوتر ویروسی شده
نمیشه Ok Picture
وگرنه یه عکس بود
یه پوستر از شیگئو فوکودا
می ذاشتم ببینی
... که اصلاً دلیل کم نیست واسه اینکه
...

T.S.ELIOT*

Me ... after the ... bodybuilding ... perhaps...

2006-07-25T10:59:00.000+03:30

نترس از هجوم حضورم"

"چیزی جز تنهائی با من نیست

...

2006-07-20T21:23:00.000+03:30

! زیر 18 سال ممنوع

زندگیه دیگه

2006-07-17T21:40:00.000+03:30

... بالاخره باید از یه جای شروع کرد دیگه , اما " یادم باشد / کلامی نگویم که به کسی بر بخورد / و نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد " یا بشکند
... بخش املیه ( به ضم ا و م – نمی دونم املاش صحیحه یا نه ) وجودم صبح که با عطسه کلید اتاقو چرخوندم گفت امروز حتماً
... می خوام یه غزل بنویسم می ترسم اما قافیه اش با " نتوانستن " تموم شه

... شاید عین همه افسانه ها و روایات باید گفت " تموم قصه ها با بود یکی و نبود دیگری آغاز می شود " و این بار یکی بود و هزاران " یکی " نبود و آن هزاران یکی رفته بود و یکی مانده بود ... همه چیز از عطسه امروز صبح شروع شد
... ما آدما بیشتر می رسیم به یه نقطه که می فهمیم مدارا و تسلیم شدن نقش مهمی تو زندگیمون بازی می کنه / اما بعد یه لحظه های پیش می یاد تو زندگی / لحظه های افشاگرانه / که پدر زندگی روزمره مون رو در می یارن / و این همون لحظه زودگذری هست که دیگه نمی خوایم با هم مدارا کنیم و.../.../.../... کمی بعد می فهمیم که اساساً هیچ چی تغییر نکرده و کاش به خیره شدن و افشاگری نسبت به هم نپرداخته بودیم/ حیف که بعضی وقتا دیگه خیلی دیره
آخ چقد سخته فارغ التحصیل این زندگی شدن

happy mother `s Day, Mom

2006-07-15T20:12:00.000+03:30

"me and my mother"

sorry

you can see this picture with "filter"

افق روشن

2006-07-12T20:03:00.000+03:30

روزی ما دوباره کبوترهای مانرا پیدا خواهیم کرد
و مهربانی دست زیبائی را خواهد گرفت
...
روزی که کمترین سرود
بوسه است

و هر انسان
برای هر انسان
برادری است
...
روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند
قفل
افسانه ئی است
و قلب
برای زندگی بس است
...
روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطر آخرین حرف
دنبال سخن نگردی
...
روزی که آهنگ هر حرفی زندگی است
تا من به خاطر آخرین شعر
رنج جست و جوی قافیه نبرم
...
روزی که هر لب ترانه ئی ست
تا کمترین سرود بوسه باشد
...
روزی که تو بیائی
برای همیشه بیائی
و مهربانی با زیبائی یکسان شود
...
روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم
...
و من آن روز را انتظار می کشم
حتی روزی
که دیگر

نباشم

ا-ش

پیش می یاد خب

...

2006-07-10T20:22:00.000+03:30

: اول اینکه
بدونه هیچ دلیلی فقط از دیدنه این عکس لذت ببرین

: دوم اینکه
می خوام یه چیزی بگم / مثلاً
نگاه به پشت سر اصولاً برام تجربه لذت بخشی نیست . این رویارویی به ظاهر گریز ناپذیر دوباره و دوباره با اون پرونده قطور از اشتباه ها و حماقت های متعدد , پل های شکسته برای همیشه , روابط پوشالی , وعده های توخالی چه از طرف خودم به خودم و چه از طرف دیگران به من و نیز من به دیگران , فرصت های از دست رفته و باز نیومده , لغزش ها و غفلت ها و بسیاری چیز های عذاب آور دیگه
با این حال هر وقت حالم اونقدر خوب باشه که بتونم نگاه واقع بینانه تری نسبت به گذشته بندازم خیلی چیزها برام روشن تر می شه / از چمله این که می فهمم واقعاً همه اون روزها / اون وقایع / و اون آدم ها باید می اومدن و می رفتن تا سیکلی لازم و حیاتی طی بشه / تا بتونم اون چه رو که باید تجربه کنم بیاموزم و زندگی کنم / همه اون سرگشتگیها و حیرانیها / ستیزه ها و جنگ ها با خود و دیگران / اون دیوونه بازی ها و حتی علافی ها و ول گشتن ها / چزئی از من بوده / از گذشته ام / زندگیم و خودم / بی وجود هر کدوم از اینا یه چیزی شکل نمی گرفت / یه جای کار ناقص می موند و می لنگید و من هم نمی فهمیدم / بعضی وقتا فکر می کنم وقتی به سالخوردگی برسم / اگه برسم – همین نگاه و آرامش حاصل از اون شاید تنها چیزی باشه که بتونه تسکینم بده
فکرشو بکنین / مثلاً تنهایی / تنهایی مطلق و تمام عیار جداً تجربه هولناکیه / اون حس جانکاه و توصیف ناپذیر بی تکیه گاه بودن / معلق بودن عین یه پری / که همین طور بی هدف توی هوا می لرزه و میچرخه و نمی دونه به کجا می خواد بره / یا اصلاً کجا رو داره که بره / تنهایی ناب / تنهایی محض و بی کم و کاست / ولی باز هم فقط تو چنبره یه چنین تنهائی ترسناکی هست که آزمودن خیلی چیزها , از سر گذروندن بسیاری از عواطف و اندیشه های البته دردناک که اما باز هم واسه تکمیل اون پازل لعنتی شخصیت لازم هست میسر میشه/ تنها با رفتن به نهایت ها و بی نهایت هاست که میشه از خویش برگذشت و به چیزی , جوهره ای , واقعاً ارزشمند دست یافت که تنها چیز ارزنده تو این زندگیه به ظاهر بی معنا ولی تو باطن برتافته از تارو پودهای ظریف , بسیار ظریف ( اونقدر که اغلب نمی تونیم ببینیمش ) هست
واسه همینه که نگاه کردن به پشت سر حتی اگه لذت بخش هم نباشه – که معمولاً نیست – ولی گریز ناپذیر و واجبه / حداقل واسه اون که بفهمیم تا چه حد به تجربه ها و آزمون ها تن سپردیم / و تا چه حد می تونیم با دست زدن به تجربه ها و چالشهایی که از اونها غفلت کردیم , حفره های روحی و شخصیتی مون رو پر کنیم

: سوم اینکه
... یه جورایی فکر می کنم همه اون چیزایی که اون بالا نوشتم

: چهارم اینکه
دو روزه یه نتیجه اخلاقیه توپ گرفتم ... آقا سخته دل همه رو بدست آوردن / نمیشه اصلاً

: پنجم اینکه
رو تازه دیدم , چه موسیقیه مشتی داره Captain corelli `s Mandolin

جراحی انگیزه ها

2006-07-04T18:12:00.000+03:30

چهار سال / چند ماه
اینجا
خیلی نگذشته / ولی اخه دیگه انگار همین دیروز بود
المیرا که واسه خودش کلاسی داره و هیچ موقع سرزده به اینجا سر نمی زنه و ترجیح می ده این ملاقات با لباس رسمی صورت بگیره ( من که این طوری فکر می کنم ) و وقتی ببینیش تو رو یاد موسیقی کلاسیک و رهبری ارکستر فیلارمونیک و شخصیتهای سرگشته تارکوفسکی می اندازه و صدای صبور و آرامش پشت تلفن احتمال هر گونه بحران و کودتا و شرایط اضطراری رو منتفی می کنه / بلانش که از همون نوشته های برگمان اش مهرش رو انداخت توی دلم و پای ثابت و ماندگار اینجاست و هر وقت که می یاد اینجا زیر یه خمم رو می گیره و رسماً فیتیله پیچم می کنه / فائزه محجوب که سعی بسیار در نگه داشتن حرمت ها دارد / لوتوس که پدرت رو در می یاره تا یه کم لبخند بزنه و عجیب مهربان است و یکرنگ زیر آن چهره استتار شده مجازی / مرد مصلوب که انگار از این جا خیری ندید و راه خودش رو جدا کرد و امیدوارم به حوزه استحفاظی مطمئن تری کشیده شده باشه / شاید ترجیح داده که عشق به نوشتن رو لابلای چیزهای دیگری تجربه کنه / و جاش ماههاست که خالیه / و نوید عزیز / آقای نوید عزیز و مهربان و خونگرم و پای بند به اصول با رگ و ریشه و فرهنگ غلیظ ایرانی / حتی آنجا / با همه حرمت نگه داشتن هایش / و سارای تنهایی من / شاعر مسلک / با لهجه شیرین سکوت / مدیر دیروز و آلاچیق مکانیکی امروز / یا آن غریبه هزار نام که اصرار عجیبی در پته روی آب انداختن دارد و در دشمن تراشی نظیر ندارد / که کاش سبیل داشت چون مردونگی رو یادش نمی رفت / و دزدکی که این روزها دزدکی آمد و عجیب ذهن خلاقی دارد و ... و.../.../.../ و اون دوست کوچک و عزیز و کاریزوماتیک و حالا دیگر بسیار اگزوتیک که جایش بین لینکها خالی شد و می گه خسته است این روزها و شاید کلافه و عشق لباس مارک داره و پای ثابت این جا بود و هست و امیدوارم که باشه همیشه و هویتمندی مستقلش و متفاوت بودنش کشته منو و برای زیر اخیه کشیدن حاضر یراقه همیشه و اصلاً همون بود که دستمو گرفت آورد پرتم کرد اینجا و حرصت رو هم که هر چی در بیاره و هر چی هم که بخوای بهش بگی و هر چی هم که بخواد بهت بگه و ... باز هم تو چاره ای نداری مگه این که دوستش داشته باشی/
این جا / آن جا / همچنان سرپا هستند / فارغ از جو ملتهب و سیاست زده و سر در گم / ولی همچنان حسابگر و دست به عصا / و دور تسلسلی که گویا یک اصل و قاعده است ...
فضای دگرگون شده و وقیح این دوران ذهنت را به هم می ریزد /تو را برای عقیده و مضمونت کوک می کنند / باید بی رگ باشی و تحمل کنی ... / تحمل به قیمت به گند کشیده شدن / .../
اما با این همه موجودیت ناچیز من از همین فضای سایه روشن و آمیخته با خاطرات تلخ و شیرین است . آیا دوستی در این دوران به هم ریخته و به مرز انحطاط رسیده ؟ / مفهومی دارد که بگوئیم هر چه از دوست رسد نیکوست ؟/
حضور کم رنگ و هر ازگاهم در این صفحه شاید توجیه این تداوم حضور در زادگاهی باشد که پشت کردن کامل به آن یعنی از اصل دور افتادن و نفی مقطعی از زندگی / اگر بازی تمام نشده باشد چه جایی بهتر از اینجا که تو را به عشق نزدیک تر کند ؟ / اینجا با همه خاطرات خوش و ناخوشش حالا دیگر برای من تبدیل به یک نوستالژی شده است و من همیشه مدیون آن عزیز کوچک و کاریزوماتیک هستم که مرا در این آشفته بازار پرت کرد وسط این همه نوستاژی/
چهار سال / چند ماه
خیلی نگذشته / ولی به قول آل پاچینو تو فیلم مترسک " برای خودش یک عمر است

change

2006-06-28T18:43:00.000+03:30

این وبلاگ template

به خواهش ( یا بهتره بگم پیشنهاد ) یک دوست کوچک و عزیز و کاریزوماتیک و البته به نظر من اگزوتیک

شد change

تا هر وقت که می یاد و سری می زنه

دل کوچیکش که این روزها نیاز مبرم به لیپوساکشن داره

نگیره

چه جوابی داری؟

2006-06-24T20:33:00.000+03:30

نخرام
بتاز
تیز و تند و با شتاب
که خرامیدن در سرنوشت تو نیست
...
نیارام
گهواره ات را برچین
که حجله عروسانه ات را گسترده اند
و فریاد دردت را
در عروسک چوبی ات پنهان کن
که کودکی در سرنوشت تو نیست
...
کوچک من
بر لب هیچ چشمه ای درنگ مکن
و بر لبه برنده هیچ عشقی
...
پاهای خسته ات را
بر زمین سخت بگذار و
برو
تند و با شتاب

یوهووووووووووووووووووو... تابستووووووووووووووووووووون اومد

2006-06-22T14:20:00.000+03:30

عکس از شیرین اخوان

...

2006-06-19T20:54:00.000+03:30

یعنی یک لبخند
یعنی دستی که خالی پس کشیده نمی شود
یعنی رایحه ای همه جا گستر و ناگهانی
یعنی آفتابی که رنگش عوض می شود
یعنی مجالی که می شود ساعتها و ساعت ها
بی هدف به آسمان آبی و پرندگان
زل زد
یعنی بیکاری دلخواه
یعنی هوای عالی برف
باران دلپذیر
روز خوش ابر
یعنی دندان های سفید همه واژه ها
یعنی گل همیشه شکوفان گندم
یعنی لطف مرسوم « از خود گذشتن » که
کهنه می شود
یعنی امیدی برای هر چیز
یعنی منظومه همه شکفتن ها
یعنی مهر گل که به آدمی رسوخ می کند
یعنی « جنگ » راه حل هیچ چیز
یعنی جنگ و جلاد و قهرمان
دور از ذهن اسباب بازی ها
یعنی ساعت های آرام آرام کاری پر تلاش
یعنی سایه ها شریفند مگر خلافش ثابت شود
یعنی بی اعتمادی به ناممکن و بی نیازی به
ایده های دور
یعنی این هاست معنای این گناه

"سعید صدیق"

هیچی بابا / همینجوری / قات زدم دیگه رسماً

2006-06-14T21:35:00.000+03:30

هر آنچه ممکن نبوده
بودم
و هر آنچه بودم
دیگر
مرده ای بیش نیست
///
زده بودمش به دیوار یه روزی اینو/ یه شعر مشت از اوکتاویوپاز / از اون شعرا که آدمو متحول می کنه / برای بار نمی دونم چندم می خونمش و یاد یاسمن می افتم / چند ساله ندیدمش ؟ / اصلاً چند بار فقط دیدمش ؟ / دیشب باهاش حرف زدم / شاید واسه همین یاد این شعر افتادم / دیگه به زور فارسی حرف می زنه / می گه این جا هم مراقبت هستن که کجا می ری / با کی حرف می زنی و به چی فکر می کنی / هوای ابری اینجا / با این دوربین های لعنتی
...
روباه گفت : زندگی یکنواختی دارم / من مرغها رو شکار می کنم / آدم ها مرا / همه مرغ ها عین هم اند / همه آدم ها هم عین هم اند / این وضع یه خورده خلقم رو تنگ می کنه / اما اگه تو منو اهلی کنی انگار که زندگیم را چراغان کرده باشی / آن وقت صدای پایی را می شناسم که با هر صدای پای دیگری فرق می کند / صدای پای دیگران مرا وادار می کند تو هفت تا سوراخ قایم بشوم اما صدای پای تو مثل نغمه ای مرا از اتاق می کشد بیرون
///
امروز رفته بودم نمره هامو بگیرم و ضمناً واسه یه دوست کتاب شازده کوچولو رو بخرم / به جبران زحمتی که برایم متحمل شد / خانمی که یه نسخه از کتابو دست من دید کنجکاو شد و پرسید این کتاب چیه ؟/ مال بچه های چه سنیه ؟/ نزدیک بود با همون کتاب بکوبم تو سرش
...
گفتند حضرت عزت را دوست می داری ؟ گفت دارم / گفتند شیطان را دشمن داری ؟ گفت نه / گفتند چرا ؟ گفت از محبت رحمان پروای عداوت شیطان ندارم / گفتند تو او را که می پرستی می بینی ؟ گفت اگر ندیدمی ، نپرستیدمی
///
اینم از تذکره الاولیاء عطار نیشابوری / فقط همین قدر خوندم ازش که نوشتم
...
چیه ؟ / میگین این همه اظهار فضل واسه به رخ کشیدن چیه ؟ هیچ چی بابا چهار تا کتاب خونده ام / نه همشو / فقط چند خطشو / خوب گناه من چیه که اونا رو ننوشتم / فقط چون الان دچار یبوست قلم شدم دارم به دموکرات ترین شیوه ممکن توصیه می کنم خوندنشون رو به شما / تا هم تو لذتی که از خوندنشون بردم ( حالا در حد چند خط) شریکتون کنم هم این فراخی جان و جسمم رو توجیه کنم / خلاص
...
متوجه هستین؟ / یه ربعه داریم بحث می کنیم ( یه طرفه البته )/ بدون اینکه با هم حرف زده باشیم
///
سگ سفید / رومن گاری / شرمنده دیگه / بای بای

مستطیل سبز

2006-06-12T21:39:00.000+03:30

گام به سرزمین های دور و دست نیافتنی جام جهانی / تدارک دیدن نتیجه ای پر گل و تماشایی ( مثلاً چهار بر صفر ) / همراه با گزارش های لحظه به لحظه / رجز خوانی / شعله ور شدن اشتیاق عمومی به ورزش / کم ترین میزان بدبینی / تاکتیک ها / دانش روز سرمربی کم تجربه / رویای نجات در آخرین لحظه / زمین عالی / هوای مطبوع / تماشاگر کولاک / مطبوعات حامی / مسئولان چاره گشا / با حال ترین مربی دنیا
...
این همه برگ برنده / چی کم داریم آخه که باید این جان سرگشته و دل بیقرار عین باروت و نیتروگلیسیرین در هم بغلتد و بجوشد که چرا باید از این همه حمله فقط یکی آن هم فقط یکی تقدیر گل شدن پیدا کند / شاید این هم تقدیر ازلی و ابدی ماست / باید روی سکوها و جلوی صفحه تلویزیون جان به لب شویم / میان برد و باخت هم هیچ فرقی وجود ندارد / در زندگی زخمهائی هست که فقط مال ماست

و چه ساده است حساب دنیا

2006-06-09T18:12:00.000+03:30

الا فیتز جرالد می خونه / و من به عکس تو نگاه می کنم / جای زخم پیشونیت تو این عکس پیدا نیست / چند سالت بود ؟ پنج سال ؟ شش سال ؟ / دویده بودی در رو باز کنی / پات گرفته بود به لبه آجر فرش و شیرجه بلندی شده بودی تو هوا / خونه تون که اومدم کله ات رو بسته بودن / می خندیدی
...
الا فیتز جرالد می خونه / و آدم رو بر ، ابری مخملی در یک زمان بی زمان پرواز می ده / تو رو تو این عکس تو اون جعبه تیره شوم روی دست می برن / دور تا دور شلوغه / آقایی که انگار خیلی حرفه ایه / چاق و کم مو / دهانشو باز کرده واسه خوندن نوحه / یه عکس از تو با نوار سیاهی گوشه اش تو دست مشایعان هست / تمام این بساط ظاهراً باید گواهی کنه به این که تو نیستی / تو یه جایی دور از این مسیر ( که دو تایی تا چشم باز کردیم و راه رفتن یاد گرفتیم با هم در اون به حرکت در اومدیم ) از رفتن باز ایستادی
...
الا فیتز جرالد می خونه / بازی که می کردیم اگه یادت باشه / تو یارگیریها که دو دسته می شدیم / وقتی تعدادمون طاق بود و یکی از دو گروه یه نفر کم می آورد یکی از افراد گروه می گفت : " باشه / یه یار هم توی دل من " یعنی یه نفر جای دو نفر حساب می شد و بازی می کرد / یادته تو اون دوران کشف و اعجاب / هر چیز قشنگی رو که می دیدیم / به عشق اون بود که با دیگری " تو با من و من با تو " در میون بذاریم / از رویش شکوفه ها تا کشف چشم های درشت خندان / وقتی می رفتیم مهمونی / می شستیم کنار پنجره ماشین / تو این ور / من اون ور / به هم می گفتیم / تو این ور خیابونو نگاه کن و من اون ور رو / هر کدوم یه چیز قشنگی دیدیم / همدیگر رو خبر کنیم / و چقدر چیز قشنگ تو راه بود /
...
تو رو تو اون جعبه تیره به هر کجا که می خوان ببرن / دستت تو دست من / سر شبی از شب های عید / تو یه خیابون قشنگ و غرقه در نور / یه واک من تو جیب من / یه هدفون تو گوش تو / یه هدفون تو گوش من
الا فیتز جرالد می خونه
It was written in the stars

اینارو خودت نوشتی ؟

2006-06-07T16:17:00.000+03:30

تقدیم به ... با عشق و نکبت
جسدش رو گذاشته بودن بین دو تا ستون گرد و قطوری که قرینه هم دو طرف اتاقش بود / ستونهایی که حالا دیگه به شکل اغراق شده ای هم اندازه جسد بودن / حالا دیگه واقعاً اتاقش قناسی داشت / یعنی همیشه خودش می گفت : اتاقم قناسه

من یادم هست . تو یادته؟
باز که همون جا نشستی/ .../ وسط این همه کاغذ پاره / تکیه دادی به تختم که چی / می خوای از چی سر در بیاری / تا چند دقیقه دیگه میان و منو می برن / اون وقت تو می مونی و حسرت تموم نیامدن های طولانی ات / سنگینی هوای این اتاق بدون من تنفست رو به شماره می اندازه / و تو بالاخره باور می کنی که من نیستم

کابوس / عطر اتاق دم کرده و یه خورده بیست و چهار سالگی
اندازه جسد بزرگتر از خودش بود/ شاید هم باد کرده بود / نمی دونستم چند ساعته که مرده / وقتی همسایش پای تلفن گفت که مرده اصلاً نپرسیدم کی / پسرش رو خبر کرده بودن که جسدش رو ، رو به قبله کنه / طاق باز / بعد هم ملحفه تخت رو کشیده بودن روش / سرآخر هم زنگ زده بودن به من / به من که اینقدر باهاش صمیمی .../ داشتم بالا می آوردم / حیفه نعمت خدانیست / دم به دم میریزم بیرون / جرات نداشتم ملحفه رو کنار بزنم ومرده اش رو ببینم / آن هیکل درشت اگه باد کرده باشه منظره خوش آیندی نیست / چاق بود اما نه بدقواره / همیشه دلش می خواست پانزده بیست کیلو لاغرتر بود تا بتونه بیشتر بپره /- اگه هیکل تو رو داشتم دختر ، همچین می کوبیدم چاه نفت در بیاد- / .../

ارامش ... فقط در حضور دیگران
ببین / اومدن بالاخره / با برانکارد حمل جسدشون / چند ثانیه دیگه منو می زارن تو اون / حالا که از این بالا نگاه می کنم / از این ارتفاع می بینم چقد آسون بود / برانکارد رو می زارن رو زمین / می پرسن چیزی تو جیب های میت نیست ؟ / و تو نمی دونی / می ترسی ملحفه رو کنار بزنی و جسدم رو لمس کنی / می گی : نمی دونی / مرد کوتاه تر ملحفه رو کنار می زنه / اه اه ... جلو این همه همسایه / تو که می دونستی من اهل رودربایستی هستم / خب یه چیزی می گفتی / جیب بلوزم رو می گرده / و بعد دست می کنه تو جیب شلوارم / شلوارم تنگ شده واسم انگار / بالاخره / یه دکمه / یه شکلات که دیشب یادم رفت با چایی بخورم / و یه تیکه کاغذ که می دنش به تو / پسر صاحبخونه هم می آد / می شینه فاتحه می خونه / ملحفه رو می کشه رو سرم / شونه هامو می گیره / یه جوری که بهم برنخوره و خودشم خوشش بیاد / مرد کوتاه پاهامو می گیره / حتماً سنگین شدم بالاخره که صاحبخونه هم می یاد کمکشون / اما تو همون جا وایسادی / زل زدی به من

Ok… bye
در آمبولانسو که بستن تازه باورکردم که نیست / پسر صاحبخونه یه جوری که بدم نیاد و خودش خوشش بیاد شونه هامو گرفت تا منو ببره تو / گفتم عصر برمیگردم / وسایلشو می برم

بالاخره یاد گرفتم از نگرانی دست بردارم و به تداوم عشق بورزم
می ری / انگار دیگه هیچ بهونه ای واسه موندن نداری / اما من می مونم / دیگه واسه همیشه می مونم / بی نیاز از رفع همه نیازهای مادی / سبکبال بر فراز درهم ریختگی دلچسب اتاقم / حالا می تونم هر چی می خوام بنویسم / حتی اگه دیگرون خلوت اتاقم رو بهم بزنن/ دیگه حتی واسه نوشتن احتیاجی به قلم و کاغذ ندارم / همون طور که واسه خوندن نیازی به در دست گرفتن خوندنی ها نیست/ از ورای مادیت اشیاء معنویت اونا پیداست / و من غوطه ور در لذتی بی انتها

چرکنویس

2006-06-04T12:53:00.000+03:30

سی نما

کشتی رابینسون کروزوئه غرق میشه / اون می مونه با یه اقیانوس آب / اطرافش رو دست های کوچیک و بزرگی که از آب بیرون موندن پر کردن / دست یه بچه / یه دست با دستکشهای پشمی مشکی / دستی که شش انگشت داره / ... / اما میون اون همه دست / تنها یه دست هست که با انگشتر سرخ رنگ / نگاه رابینسون رو می سوزونه / اما را بینسون که اهل انگشترو این چیزا نبود / اما چند لحظه بعد دست و اون انگشتر سرخ رنگ هم ناپدید می شن تو اعماق آب / رابینسون دست و پا می زنه / انگار یهو زیر پاش خالی می شه / هی آب می خوره / پایین می ره / بالا میاد / سر آخر دستش به یه تخته پاره شناور بر آب چفت می شه / یه نفس راحت می کشه و بعد بدون اینکه آهنگ تایتانیک پخش بشه تو سکوت مطلق شنا می کنه تا این که تاب و توانش تموم می شه / ... / روزها / ماهها / سالها / زمان می گذره / رابینسون چشم باز می کنه و خودشو تو یه جزیره دور افتاده می بینه / و این آغاز تنهائی اونه

من یه جلسه بیشتر کلاس کنکور نرفتم

تمام غرق شدگان کشتی رابینسون کروزوئه نجات پیدا کرده اند / و حالا هر کدومشون تو یه جزیره بدور از دیگران زندگی می کنن / هیچ جزیره ای رو به جزیره دیگه راهی نیست/ و ساکنان جزایر دورافتاده نمی دونند که چقدر دردهای مشترک دارند / که چقدر تنهائی های مشترک دارند / که چقدر کودکی های از کف رفته مشترک دارند / رابینسون از تنهائی تو جزیره خودش مشق بازیگری می کنه / تو چند تا جزیره اون طرف تر یکی با دوربین عهد بوقی اش از رابینسون فیلم میگیره / باز تو چند تا جزیره دورتر یه نفر با یه بوم که چند کیلومتر بلندی داره صدای رابینسون رو تو یه قوطی حبس میکنه / و این وسط از بین دور افتاده ترین جزایر صدایی بند می شه / کات / نمایش ترومن

من دیشب فقط خواب دیدم

من مرده ام / یه روح سرگردون که بدون نیاز به ویزا یا گذرنامه می تونه به هر کجا که دوست داره سفر کنه / و سرک بکشه / ده روز از خدا وقت خواسته ام که واسه خودم بپلکم و بی دغدغه خوش باشم / اما این ده روزو بیشتر واسه این می خوام که کنجکاوی چندین ساله ام ارضاء بشه / می خوام بدونم تو اداره خبر مرگم رو چجوری آب و تاب می دن/
آسانسور دوباره خرابه و البته این برای یک روح هیچ ضایعه غم انگیزی نیست / حتی اگه مجبور باشی بری طبقه هشتم / می چرخم و زود بالا می رم / تو راه پله ازکنار یکی که نفس نفس زنان از پله بالا می ره می گذرم / انگشتر سرخ رنگی به دست داره که اگه روح نبودم و هنوز تعلقات زمینی در من اثر داشت شاید وایمیستادم و نگاش می کردم / با شگفتی / اگه تعلقات زمینی در من اثر داشت / حتی وقتی که زنده بودم / اون بالا هیچ نشونه ای از مرگ یه همکار وجود نداره / انگار زنده پرستی رو یاد گرفتن بالاخره / نه پارچه سیاهی / نه خرمایی / نه حلوایی/ خانوم فروتن با موهایی که یک سره سفید شده پشت میزش نشسته و با صدایی خسته تلفن حرف می زنه / تو اطاق نظارت که طبق معمول پرنده پر نمی زنه / اتاق سرور هم خالیه /آهان / بالاخره پیداش کردم / گوشه اعلانات یه ستون کوچیک تو بخش خبرهای داخلی / همین / نه یه نوشته نوستاژیک / هیچ چیز در بین نیست / بی خودی مرخصی گرفتم / کسر می شه از حقوقم

مامان داره حلوا می پزه / امروز سالگرد مامان بزرگه

بیژن نجدی می گه :
پر از بوی خسته سیگار
خالی از کلمه
پر از یاد بوسه های دور
خالی از دندان
پر از پای ماله های گریه های خشک
خالی از لبخند
پر از خون بسته / خالی از شیر پستانهای خودش
مرده مادربزرگ
می برندش با کتان و در پنبه
خالی باز همین شنبه ای که می گذرد

من می گم :
از دست عادت یه عمر که همه چیزو با هم در میون میگذاریم/ آخه همه چیزو که نمی گن

چه زندگی شگفت انگیزی

2006-06-01T20:43:00.000+03:30

نمی دونم جایی تو دنیا هست که مردم به اندازه مردم ما تو لابلای حرفهای روزمره شون قسم بخورن یا نه / گاهی قسم ها بدون اینکه خود گوینده بدونه ، ناخواسته و طبق عادت میان کلمه ها و جمله ها راه پیدا میکنن/ مثل کلمه چیز که بدون توجه به معنای واقعیش جزء مهمترین کلمات ادبیات روزمره ما شده. ما قسم می خوریم چون احساس می کنیم شنونده بی قسم حرفمون رو باور نمی کنه / اگه شنونده رو نشناسیم و اون هم ما رو نشناسه مجبوریم واسه اثبات راستی و صداقت گفته مون قسم های بیشتر و موکد تری بخوریم / در واقع از قبل و پیشاپیش می دونیم شنونده ای که هنوز نشناختیمش و او هم ما رو نمیشناسه به ما بی اعتماده / پس اساس ، بی اعتمادیه / مگه اینکه خلافش ثابت شه/
.../
زندگی تو محیطی که اعتماد نکردن شرط عقله و اعتماد (ورزیدن) بی احتیاطی / آروم آروم ناامنی روانی رو باعث می شه / انگار یه جورایی ما تو جرم خیز ترین نقطه دنیا زندگی می کنیم / دیگه کمتر ماشینیه که مجهز به دزدگیر نباشه / روی دیوار اکثر خونه ها نرده آهنی نصب شده / هیچ سقا خونه ای نیست که کاسه اش زنجیر نشده باشه / بیشتر پنجره های خونه های مسکونی دو پرده ای هستن / غالباً یه پرده تور / زیر اون یک پرده سفید و ضخیم
.../
اینا همه شدن یه فرهنگ / معماری شهر ما انگار بدون نرده و حفاظ یه چیزی کم داره ( اینو رئیس دفترمون گفت امروز ) هر چند به لطف ذوق ایرونی ما نرده های آهنی سر دیوارها رو با گل های فلزی و حفاظ پنجره ها رو با فرفورژه ( می آراییم ) تا ( بپنداریم ) همه اینا واسه زیبائین / نه ایجاد امنیت/ این همه آدم که واسه همین ناامنی ها می زارن می رن از اینجا و تازه از همه غم انگیز تر که « اتوپیای » طبقه متوسط مردم این (سرزمین کهن ) شده جایی به اسم دبی ( که می گن تقریباً با من همسنه ) / یه عده ای می رن / خیلی ها می مونن / اما اونا که به هر دلیل موندن سعی می کنن امنیت رو تو چهار دیواریه خونشون تأمین کنن/
.../
آرزوی داشتن استخر خصوصی تو خونه به جای استفاده از استخرهای عمومی / داشتن یه باغچه کوچیک تو یه حیاط پنجاه متری عوض رفتن به پارک / گذاشتن تلویزیون های پنجاه شصت اینچی تو اتاقهای ده بیست متری عوض رفتن به سینما / و.../ ... / جور کردن همه امکانات تو مقیاس یک صدم یا یک دهم تو خونه / فقط واسه اینکه مجبور نشیم خیلی بریم بیرون / وسط این همه نا امنی /
.../
ولی فقط تصور کن که تو اون چهار دیواری که خودت ساختیش هم احساس امنیت نکنی

یک ، جلوش تا بینهایت صفرها

2006-05-30T18:01:00.000+03:30

یک عدد "یک " روی کاغذ بنویس
هر چقدر می تونی جلوی یک صفر بذار
صفحه ات که تمام شد ، صفحه دیگر بگیر
کاغذت که تمام شد کاغذ دیگربخر
دواتت که ته کشید دوات دیگه وردار
جوهرت که تمام شد جوهر دیگر بخر
وقتی دستت خسته شد
از دوستت خواهش کن که او صفر بذاره
دست او که خسته شد تو باز ادامه بده
تو که غذا می خوری او صفرها رو بذاره
وقتی تو صفر میگذاری او غذاشو بخوره
شب که میشه به نوبت بخوابین
تو صفر بزار او بخوابه
وقتی که او بیدار شد تو بخواب او صفر بذاره
پیر که شدین به بچه هاتون بگین کارتونو دنبال کنن
آخرهای عمرتان
وقتی دیگه پیر شدین
یک لحظه دست از کار بکشین
روز اول فقط 2 تا بچه بودین
فقط بلد بودین که صفر بذارین
حالا دو تا پیر شدین
فقط می تونین صفر بشمارین
...
خاک بودین خوراک شدین
لقمه ای در دهان بابا
لقمه ای در دهان مامان
ذره ای تو دل مامان
ذره ای تو پشت بابا
مامان و بابا با هم عروسی کردن
آن ذره و این ذره با هم یکی شدن
آن " یکی " تو شدی
تو دل مامان
...
فقط "یک" عدده
فقط "یکعدد " ه
شماره ستاره ها منظومه ها
زمین ها آسمان ها
شماره تمام چیزهای عالم
یک
جلوش تا
بی نهایت
صفرها
یکی هست
یکی نیست
غیر از خدا
هیچ چیز نیست
هیچ کس نیست

"شریعتی"

مسخره است نه؟

2006-05-27T22:38:00.000+03:30

و من همچنان همش دارم "دوره می کنم شب را و روز را

یه هندونه در باز

2006-05-26T09:47:00.000+03:30

نه اینکه بد بودن با خوب بودنش رو بگم ها / فارغ از خوبی و بدی / روزهامون شده اند شبیه هم / گوش و ذهنمون پر شدن از خبرهای سیاسی / فرهنگی / اجتماعی / اقتصادی / ورزشی / ... / که همه شبیه هم و شبیه قبلیهاشون هستن/ حالا دیگه بدون باز کردن صفحه حوادث روزنامه ها هم می شه حدث زد با چه خبرهایی روبرو می شیم/ جنون گاوی رفت / جاشو داد به آنفولانزای مرغی / اونایی که قبلاً می گفتن کباب نخورید و اگه مجبورید جوجه کباب بخورید / حالامی گن جوجه کباب نحورید و اگه مجبورید کباب بخورید/ هنوز درباره موی کوتاه یا بلند و ژل دار ورزشکارا شوخی نوشته می شه و همچنین از رانندگان « عزیز » درخواست می شه تا با رعایت مقررات و صبر و آرامش ، سفرهای خوشی داشته باشن و از سفرهای غیرضروری درون شهری اجتناب کنن و اگر ماشینشون تک سرنشین هست سعی کنن که تک سرنشین نباشه و .../ و از همه بدتر هر سال کلی « بزرگان » می میرن ( نه فوت نمی کنن "می میرن " ) و ما هم هر سال آرزو می کنیم که ای کاش دیگه هیچ بزرگی نمیره / و هر سال هم تجربه نشنون می ده که احتمال وقوع این آرزوی ما زیاد نیست و به نظر می رسه مردن بزرگون عین مردن بقیه مردم (که « پشیزی » ارزش ندارن ) همچنان ادامه داشته باشه .../بهر حال باید مراقب و هوشیار باشیم / همه جا / همه وقت / مثلاً تا قبلاً فکر می کردیم فقط تو مکان خاصی مثل هواپیما باید مراقب و هوشیار بود اما « چرخش بی پروای زمین » به ما نشون داد که مراقبت و هوشیاری زمان و مکان نمی شناسه و بهتره همه جا ، حتی وقتی تو خونمون خوابیدیم هم مراقب باشیم / چون کافیه خونمون تو مسیر سقوط هواپیمایی / چیزی / ساخته شده باشه و تا این آخریه .../ کاریکاتور و / مانا و ... / اعتراض .../
دیشب فکر می کردم این نوشته تا اینجاش خوبه واسه یه پست جدید / بدون هیچ نتیجه گیری اخلاقی / اما من عاشق هپی اندم دیگه .../ واسه همین صبح زود از خواب بیدار شدم / تو آینه که دیدم خودمو / تلخی موقر موهای دستی نقره ای شده ام هم دیگه رفته بود / چون خوابم نمی آومد تصمیم گرفتم واسه قدم زدن برم پارک ( اگر چه هر روز واسه رفتن سر کار قدوم مبارک ما هی می گذره از این پارک / هی می گذره از این پارک ) پارک شلوغ بود و چمعیت زیادی اون وقت صبح تو پارک بودن / عده ای می دویدن / عده ای قدم می زدن / عده ای نرمش می کردن و عده ای راکت به دست و عرق کرده بدمینتون بازی می کردن / پسرا موقع والیبال توپا رو جوری پرتاب می کنن که عمداً ( استغفرا... ) بخوره به دختری و ... / .../ و بلند گوهای پارک هم هی اخبار صبحگاهی پخش می کردن/ اما اون جمعیت سرحالی که تو پارک بودن کاری به کار اخبار نداشتن و ورزششون رو می کردن / ... / یک دو سه چهار .../ یک دو سه چهار .../ واسه قدم زدن رفته بودم / ولی دیدم لابلای درخت های پارک در حال دویدنم / باید بیشتر به پارک برم / بیشتر از هر روز صبح / بهار پارک ها زیباتر می شن/فارغ از خوبی و بدی / روزهامون شده اند شبیه هم ؟/

« زمین و آسمان شایسته انسان نیست » *

2006-05-23T21:39:00.000+03:30

سگ های پوشالی / فیلمی از سام پکین پا / بعد از 35 سال از ساخته شدنش تازه دیدمش / اونم چون تو نشریه محبوبم راجع بهش نوشته بود و من هم سفارش کردم بیارن واسم و ... / دیدمش امروز / یه وی - اچ - اس - با کیفیت پائین/ فیلم درباره اینه که دنیا مکان امنی برای آدم های سر به زیر نیست / درباره این که وقتی کسی با نگاه تمسخر آمیز و پوزخند به تو خیره شد / نگاهت را ندزد / کنار نکش / کوتاه نیا / اگر همون دفعه اول کوتاه بیای / اون وقت متجاوز ، به خنده و شیطنت های جزئی و مزاحمت های خفیف و سر به سر گذاشتن اکتفا نمی کنه / حریم خونه ات رو تسخیر می کنه / و در نهایت قصد جونت رو می کنه / فیلم همچنان درباره اینه که فاصله معصومیت و قساوت ناچیزه / که اگه موقعیت اقتضاء کنه هر آدم بی آزاری به دژخیمی تمام عیار تبدیل می شه / و چه بسا این وضعیت ، اقتضای ذاتی زندگی و دنیای ماست/ در هر حال مسأله اینه / هممون توانایی جنایت داریم / در ابعادی که تصورش را هم نمی تونیم بکنیم / فقط کافی است تو شرایطش قرار بگیریم / تا پرده از ظاهر آرام و بی آزارمون کنار بره / شاید واقعاً گاهی چاره ای جز سلاخی همدیگر نداریم / .../ .../.../ صحنه زیبایی تو فیلم هست / در نمای تار و محوی که صفحه پر میکروبی زیر میکروسکوپ جلوه می کند و در پی وضوح تصویر در می یابیم که نمای شهر کوچکی از بالاست

از لائو تزو فیلسوف چینی *

« در شهر خبری نیست »

2006-05-19T20:28:00.000+03:30

از ستاره های خیالی نیز

این آسمان خالی

امشب

خالی خواهند ماند

sound barrier

2006-05-15T21:27:00.000+03:30

بازم گلی به جمال امیر نادری

... / مخفی / هاله / المیرا

2006-05-11T17:55:00.000+03:30

خیال میکنین کجا بودیم / تو یه شعبه مک دونالد استاندارد در منهتن / یا دست کم تو پیتزا بوف شعبه تجریش / نه / ما تو باغ فین کاشان بودیم / یعنی تو باغ فین کاشان / هم / بودیم
اونوقتی که بارون می اومد / ما عین آدم انسان کف دستمونو که نگرفتیم زیر بارون / روسریمون شده بود حفاظ دوربین مردم / تا زیر آسمون بارونی باغ فین کژ و مژ نشه یه وقت / ولی قایمکی دستمونو کاسه کردیم تا یکی از قطره های ریز بارون که با وقفه فرود می آمد مال ما باشد/ آب روی حوض فین / هزاران هزار قطره / هزاران دایره از هزاران قطره باران بر سطح آب حوض / که انگار شعر چاپ نشده ای از سهراب سپهری بر آب بود/ وقتی رفتیم تو حمام / از درون حمام صدای حقیقت از پس همه دیوارهای سکوت و موانع تحریف پژواک می اومد / - راجع به این موانع تحریف یادم باشه یه روز توضیح بدم - /
...
اونجا ته حموم بود به خدا /عزت الدوله گفت : خون امیر فرش حمام شد / امیر نیمه جان شده بود / فراش باشی جرأت کرد و با چکمه آن قدر به پشتش زد که کمرش شکست / امیر بی جان به زمین افتاد /
...
اونجا ته باغ بود به خدا / پر از فینگیلیهایی که با جین ترکی و نایک مدل بازار سید اسماعیل شعرهای متال زمزمه می کنن و شماره می خوان ازت/ نه عین باغ ملک آیدین آغداشلو / یه باغ پاره پوره / تیغ تیغی / بدون بلبل / نه عین باغ ملک /
...
خوب حالاچقد می شه آقا ؟/... بیست تومن دیگه ...؟/ نه یکم طول کشید می شه بیست و پنج تومن / ... / من حواسم به یکم گفتنش بود / یکم به کسر ک / نه نه / به ریشهای چند روزه اش بود حواسم که نامنظم درآمده بود /
...
ساعت سه نصف شبه / کاش خوابم می برد / چه گندی زدم آخر سری / خسته ام و پاهام توی کفش باد کرده / چشم هام رو می بندم
...
در خانه آهسته باز می شود و حسی خوب مثل لحاف گرم و نرم کودکی روی بدن خسته ام می نشیند/ پشت این در ( یکی از درهای رحمت ) ، دنیا امن و آشنا در انتظارم است / دستهایی مهربان کوله ام را میگیرد / احساس آرامش می کنم / و – اتوبوس – با دنیای شلوغ و سخاوتهای بومی اش / با مسافرهای زرنگ و بازنده اش / با جدالهای مرسوم و خستگی هایش / با مهربانیهای هاله و المیرایش / با عداوتهای کودکانه الکی اش و آن بازی قدیمی ناتمام / از یادم می رود
...
این توصیفات مغشوش هیچکدومش مال خودم نیست / تابلویه دیگه بابا/

...

2006-05-04T14:53:00.000+03:30

سفر به چزابه

2006-05-03T16:11:00.000+03:30

ام - پی - تری -ترین سفر کوچک من / شهر من / سبز / بارانی و همیشه مرطوب ... /پلیس راه / اتوبان ... – همدان/ بابا طاهر/ 80 کیلومتر تا غار علیصدر/ خرم آباد / بروجرد / اندیمشک / دزفول / شوش دانیال / اهواز / یه سرعتگیر حد فاصل خرمشهر – آبادان / اروند رود / فاو ... / لب مرز/ پشت خاکریز / خطر انفجار مین ... لطفاً از مسیر خارج نشوید/ شلمچه / باکری / هویزه / یادواره دکتر چمران / طلائیه / دهلاویه / چزابه / کرخه / جزیره مینو / سینما رکس آبادان / نخلستان / نیزار / هتل آزادی / پل جهان آرا / کارون / دو کوهه / دهلران / پل نادری / سایت 4 و 5/ فکه / پل سابله / دارخوین / جاده آبادان - ماهشهر / جاده وحدت / ذوالفقاریه / قاسمیه / بهمن شیر / پل بعثت / زید / .../.../ مفقود الاثر /شوش دانیال / دزفول / اندیمشک / بروجرد / خرم آباد / همدان / اتوبان ... / بارانی و همیشه مرطوب / سبز / شهر من /ام - پی - تری - ترین سفر کوچک من

... خر بودن

2006-04-27T21:11:00.000+03:30

هنوز نیومده ، دارم میرم

اما

پر از وسوسه های مزخرف برگشتن

زندگی سگی

2006-04-07T10:25:00.000+03:30

دو چشم با هوش آدمی در پوزه پشم آلود او می درخشید. در ته چشم های او یک روح انسانی دیده می شد. نه تنها یک تشابه بین چشم های او و انسان وجود داشت بلکه یک نوع تساوی هم دیده می شد
پیش تر او قیود و احتیاجات گوناگون داشت ، خودش را موظف می دانست که به صدای صاحبش حاضر شود که شخص بیگانه یا سگ خارجی را از خانه صاحبش بتاراند ، که با بچه صاحبش بازی کند ، با اشخاص دیده شناخته چطور تا کند ، با غریبه چه جور رفتار بکند ، سر موقع غذا بخورد ، به موقع توقع نوازش داشته باشد .
ولی حالا تمام این قیدها از گردنش برداشته شده بود ... سابق او با جرأت ، بی باک ، تمیز و سرزنده بود . ولی حالا ترسو و توسری خور شده بود. هر صدایی که می شنید و یا چیزی نزدیک او تکان می خورد به خودش می لرزید . حتی از صدای خودش وحشت می کرد...
... حس می کرد جزء خاکروبه شده . یک چیزی در او مرده بود ، خاموش شده بود...
/در این بین یک نفر از بیرون این جامعه از راه می رسد. کسی که مثل دیگران نیست ، کتک نمی زند ، بد و بیراه نمی گوید و در یک کلام اهل مهربانی است ... او سگ را نوازش می کند و به او غذا می دهد و حالا او جانی دوباره می گیرد . پس یعنی هنوز هم کسانی هستند که با بقیه فرق دارند ؟ امید جوانه می زند ...!
آیا ممکن بود یک صاحب جدید پیدا کرده باشد؟ اما مرد سوار ماشینش می شود و ... می رود و می رود و می رود ولی این بار طعم محبت آنقدر دلنشین بوده و این محبت و نوازش آنقدر امید داده که نباید از دستش داد.
« بی درنگ دنبال اتومبیل شروع به دویدن کرد ، نه او دیگر ایندفعه نمی خواست آن مرد را از دست بدهد . له له می زد و با وجود دردی که در بدنش حس می کرد با تمام قوا دنبال اتومبیل شلنگ بر میداشت و به سرعت می دوید ...»
اما کسی نگه نمی دارد . بهار خیلی زود تمام می شود. دوباره خزان می شود و او می فهمد که آن محبت از سر گذران وقت بوده . چیزی که شاید از نظر آن مرد خیلی معمولی باشد و در مورد خیلی های دیگر در خیلی جاها تکرار شود.
« ... رفت در یک جوی کنار کشتزار، شکمش را روی ماسه داغ و نمناکی گذاشت و با میل غریزی خودش که هیچ وقت گول نمی خورد ، حس کرد که دیگر از این جا نمی تواند تکان بخورد ...»
« ... عرق سردی تمام تنش را فراگرفت . یک نوع خنکی ملایم و مکفی بود .»
...
/روی زمین ساز هست ، پول هست ، خواب هست ، فراموشی هست ، عشق هست ، دوندگی ، گرسنگی ، سرما ، گرما ، تشنگی ، گردش و حتی امید مرگ هست/

/هدایت/سگ ولگرد

پناه

2006-04-05T17:41:00.000+03:30

روزهای در کردن خستگی
نهایت آسودگی
وعدم دستهای بیش از حد پیدا و ترسانم
...
خیالم تاب بر می دارد
این همه خوشبختی مشکوک...!؟
...
پناه می برم به خواب
صورتم تکثیر می شود
روی قطعه های خودم
اقیانوسی از وهم آب
رویای خیزاب
کابوس گرداب
از آب می گیرندش
روی دستهایم می میرد
...
دوباره به دنیا می آیم
خیالم تاب برداشته بود
پناهی نبود
حتی به خواب